شاهنامه — بخش 697 از 993

به روز سدیگر برون رفت شاه ابا لشکر و ساز نخچیرگاه بزرگان ایران ز بهر شکار به درگاه رفتند سیصد سوار ابا هر سواری پرستنده سی ز ترک و ز رومی و از پارسی پرستنده سیصد ز ایوان شاه برفتند با ساز نخچیرگاه ز دیبا بیاراسته صد شتر رکابش همه زر و پالانش در ده اشتر نشستنگه شاه را به دیبا بیاراسته گاه را به پیش اندر آراسته هفت پیل برو تخت پیروزه همرنگ نیل همه پایهٔ تخت زر و بلور نشستنگه شاه بهرام گور ابا هر یکی تیغ زن صد غلام به زرین کمرها و زرین ستام صد اشتر بد از بهر رامشگران همه بر سران افسر از گوهران ابا بازداران صد و شست باز دو صد چرغ و شاهین گردن فراز پس اندر یکی مرغ بودی سیاه گرامی تر آن بود بر چشم شاه سیاهی به چنگ و به منقار زرد چو زر درخشنده بر لاژورد همی خواندش شاه طغری به نام دو چشمش به رنگ پر از خون دو جام که خاقان چینش فرستاده بود یکی تخت با تاج بیجاده بود یکی طوق زرین زبرجد نگار چهل یاره و سی و شش گوشوار شتروار سیصد طرایف ز چین فرستاد و یاقوت سیصد نگین پس بازداران صد و شست یوز ببردند با شاه گیتی فرزو بیاراسته طوق یوز از گهر بدو اندر افگنده زنجیر زر بیامد شهنشاه زین سان به دشت همی تاجش از مشتری برگذشت هرانکس که بودند نخچیرجوی سوی آب دریا نهادند روی جهاندار بهرام هر هفت سال بدان آب رفتی به فرخنده فال چو لشکر به نزدیک دریا رسید شهنشاه دریا پر از مرغ دید بزد طبل و طغری شد اندر هوا شکیبا نبد مرغ فرمانروا زبون بود چنگال او را کلنگ شکاری چو نخچیر بود او پلنگ سرانجام گشت از جهان ناپدید کلنگی به چنگ آمدش بردمید بپرید بر سان تیر از کمان یکی بازدار از پس اندر دمان دل شاه گشت از پریدنش تنگ همی تاخت از پس به آواز زنگ یکی باغ پیش اندر آمد فراخ برآورده از گوشهٔ باغ کاخ بشد تازیان با تنی چند شاه همی بود لشکر به نخچیرگاه چو بهرام گور اندر آمد به باغ یکی جای دید از برش تند راغ میان گلستان یکی آبگیر بروبر نشسته یکی مرد پیر زمینش به دیبا بیاراسته همه باغ پر بنده و خواسته سه دختر بر او نشسته چو عاج نهاده به سربر ز پیروزه تاج به رخ چون بهار و به بالا بلند به ابرو کمان و به گیسو کمند یکی جام بر دست هر یک بلور بدیشان نگه کرد بهرام گور ز دیدارشان چشم او خیره شد ز باز و ز طغری دلش تیره شد چو دهقان پرمایه او را بدید رخ او شد از بیم چون شنبلید خردمند پیری و برزین به نام دل او شد از شاه ناشادکام برفت از بر حوض برزین چو باد بر شاه شد خاک را بوسه داد چنین گفت کای شاه خورشیدچهر به کام تو گرداد گردان سپهر نیارمت گفتن که ایدر بایست بدین مرز من با سواری دویست سر و نام برزین برآید به ماه اگر شاد گردد بدین باغ شاه به برزین چنین گفت شاه جهان که امروز طغری شد از من نهان دلم شد ازان مرغ گیرنده تنگ که مرغان چو نخچیر بد او پلنگ چنین پاسخ آورد به رزین به شاه که اکنون یکی مرغ دیدم سیاه ابا زنگ زرین تنش همچو قیر همان چنگ و منقار او چون زریر بیامد بران گوزبن بر نشست بیاید هم اکنون به بختت به دست هم انگه یکی بنده را گفت شاه که رو گوزین کن سراسر نگاه بشد بنده چون باد و آواز داد که همواره شاه جهان باد شاد