شاهنامه — بخش 699 از 993

ز برزین بخندید بهرام و گفت که چیزی که داری تو اندر نهفت بمان تا بباشد هم انجا به جای تو با جام می سوی رامش گرای بدو پیر گفت این سه دختر چو ماه به راه کیومرث و هوشنگ شاه ترا دادم و خاک پای تواند همه هر سه زنده برای تواند مهین دخترم نام ماه آفرید فرانک دوم و سیوم شنبلید پسندیدشان شاه چون دیدشان ز بانو زنان نیز بگزیدشان به برزین چنین گفت کاین هر سه ماه پسندید چون دید بهرامشاه بفرمود تا مهد زرین چهار بیارد ز لشکر یکی نامدار چو هر سه مه اندر عماری نشست ز رومی همان خادم آورد شست به مشکوی زرین شدند این سه ماه همی بود تا مست تر گشت شاه بدو گفت برزین که ای شهریار جهاندار و دانا و نیزه گزار یکی بنده ام تا زیم شاه را نیایش کنم خاک درگاه را یکی بنده تازانهٔ شاه را ببرد و بیاراست درگاه را سپه را ز سالار گردنکشان جز از تازیانه نبودی نشان چو دیدی کسی شاخ شیب دراز دوان پیش رفتی و بردی نماز همی بود بهرام تا گشت مست چو خرم شد اندر عماری نشست بیامد به مشکوی زرین خویش سوی خانهٔ عنبر آگین خویش چو آمد یکی هفته آنجا ببود بسی خورد و بخشید و شادی نمود به هشتم بیامد به دشت شکار خود و روزبه با سواری هزار همه دشت یکسر پر از گور دید ز قربان کمان کیان برکشید دو زاغ کمان را به زه بر نهاد ز یزدان پیروزگر کرد یاد بهاران و گوران شده جفت جوی ز کشتن به روی اندر آورده روی همی پوست کند این ازآن آن ازین ز خونشان شده لعل روی زمین همی بود بهرام تا گور نر به مستی جدا شد یک از یک دگر چو پیروز شد نره گور دلیر یکی ماده را اندر آورد زیر به زه داشت بهرام جنگی کمان بخندید چون گور شد شادمان بزد تیر بر پشت آن گور نر گذر کرد بر گور پیکان و پر نر و ماده را هر دو بر هم بدوخت دل لشکر از زخم او بر فروخت ز لشکر هرانکس که آن زخم دید بران شهریار آفرین گسترید که چشم بد از فر تو دور باد همه روزگاران تو سور باد به مردی تواندر زمانه نوی که هم شاه و هم خسرو و هم گوی وزانجا برانگیخت شبرنگ را بدیدش یکی بیشه تنگ را دو شیر ژیان پیش آن بیشه دید کمان را به زه کرد و اندر کشید بزد تیر بر سینهٔ شیر چاک گذر کرد تا پر و پیکان به خاک بر ماده شد تیز بگشاد دست بر شیر با گردرانش ببست چنین گفت کان تیر بی پر بود نبد تیز پیکان او کر بود سپاهی همی خواندند آفرین که ای نامور شهریار زمین ندید و نبیند کسی در جهان چو تو شاه بر تخت شاهنشهان چو با تیر بی پر تو شیرافگنی پی کوه خارا ز بن برکنی بدان مرغزار اندرون راند شاه ز لشکر هرانکس که بد نیک خواه یکی بیشه دیدند پر گوسفند شبانان گریزان ز بیم گزند یکی سرشبان دید بهرام را بر او دوید از پی نام را بدو گفت بهرام کاین گوسفند که آرد بدین جای ناسودمند بدو سرشبان گفت کای شهریار ز گیتی من آیم بدین مرغزار همین گوسفندان گوهرفروش به دشت اندر آوردم از کوه دوش توانگر خداوند این گوسفند بپیچد همی از نهیب گزند به خروار با نامور گوهرست همان زر و سیمست و هم زیورست ندارد جز از دختری چنگ زن سر جعد زلفش شکن بر شکن نخواهد جز از دست دختر نبید کسی مردم پیر ازین سان ندید اگر نیستی داد بهرامشاه مر او را کجا ماندی دستگاه