شاهنامه — بخش 700 از 993

شهنشاه گیتی نکوشد به زر همان موبدش نیست بیدادگر نگویی مرا کاین ددان ار که کشت که او را خدای جهان باد پشت بدو گفت بهرام کاین هر دو شیر تبه شد به پیکان مرد دلیر چو شیران جنگی بکشت او برفت سواری سرافراز با یار هفت کجا باشد ایوان گوهرفروش پدیدار کن راه و بر ما مپوش بدو سرشبان گفت ز ایدر برو دهی تازه پیش اندر آیدت نو به شهر آید آواز زان جایگاه به نزدیکی کاخ بهرامشاه چو گردون بپوشد حریر سیاه به جشن آید آن مرد با دستگاه گر ایدونک باشدت لختی درنگ به گوش آیدت نوش و آواز چنگ چو بشنید بهرام بالای خواست یکی جامهٔ خسرو آرای خواست جدا شد ز دستور وز لشکرش همانا پر از آرزو شد سرش چنین گفت با موبدان روزبه که اکنون شود شاه ایران به ده نشنید بدان خان گوهر فروش همه سوی گفتار دارید گوش بخواهد همان دخترش از پدر نهد بی گمان بر سرش تاج زر نیابد همی سیری از خفت و خیز شب تیره زو جفت گیرد گریز شبستان مر او را فزون از صدست شهنشاه زین سان که باشد به دست کنون نه صد و سی زن از مهتران همه بر سران افسر از گوهران ابا یاره و تاج و با تخت زر درفشان ز دیبای رومی گهر شمردست خادم به مشکوی شاه کزیشان یکی نیست بی دستگاه همی باژ خواهد ز هر مرز و بوم به سالی پریشان رود باژ روم دریغ آن بر و کتف و بالای شاه دریغ آن رخ مجلس آرای شاه نبیند چنو کس به بالای و زور به یک تیر بر هم بدوزد دو گور تبه گردد از خفت و خیز زنان به زودی شود سست چون پرنیان کند دیده تاریک و رخساره زرد به تن سست گردد به لب لاژورد ز بوی زنان موی گردد سپید سپیدی کند در جهان ناامید جوان را شود گوژ بالای راست ز کار زنان چندگونه بلاست به یک ماه یک بار آمیختن گر افزون بود خون بود ریختن همین بار از بهر فرزند را بباید جوان خردمند را چو افزون کنی کاهش افزون کند ز سستی تن مرد بی خون کند برفتند گویان به ایوان شاه یکی گفت خورشید گم کرد راه شب تیره گون رفت بهرام گور پرستنده یک تن ز بهر ستور چو آواز چنگ اندر آمد به گوش بشد شاه تا خان گوهر فروش همی تاخت باره به آواز چنگ سوی خان بازارگان بی درنگ بزد حلقه را بر در و بار خواست خداوند خورشید را یار خواست پرستندهٔ مهربان گفت کیست زدن در شب تیره از بهر چیست چنین داد پاسخ که شبگیر شاه بیامد سوی دشت نخچیرگاه بلنگید در زیر من بارگی ازو بازگشتم به بیچارگی چنین اسپ و زرین ستامی به کوی بدزدد کسی من شوم چاره جوی بیامد کنیزک به دهقان بگفت که مردی همی خواهد از ما نهفت همی گوید اسپی به زرین ستام بدزدند از ایدر شود کار خام چنین داد پاسخ که بگشای در به بهرام گفت اندر آی ای پسر چو شاه اندر آمد چنان جای دید پرستنده هر جای برپای دید چنین گفت کای دادگر یک خدای به خوبی توی بنده را رهنمای مبادا جز از داد آیین من مباد آز و گردنکشی دین من همه کار و کردار من داد باد دل زیردستان به ما شاد باد گر افزون شود دانش و داد من پس از مرگ روشن بود یاد من همه زیردستان چو گوهرفروش بمانند با نالهٔ چنگ و نوش چو آمد به بالای ایوان رسید ز در دختر میزبان را بدید چو دهقان ورا دید بر پای خاست بیامد خم آورد بالای راست بدو گفت شب بر تو فرخنده باد همه بدسگالان ترا بنده باد