شاهنامه — بخش 701 از 993

نهالی بیفگند و مسند نهاد ز دیدار او میزبان گشت شاد گرانمایه خوانی بیاورد زود برو خوردنیها ازان سان که بود بیامد یکی مرد مهترپرست بفرمود تا اسپ او را ببست پرستنده را نیز خوان خواستند یکی جای دیگر بیاراستند همان میزبان را یکی زیرگاه نهادند و بنشست نزدیک شاه به پوزش بیاراست پس میزبان به بهرام گفت ای گو مرزبان توی میهمان اندرین خان من فدای تو بادا تن و جان من بدو گفت بهرام تیره شبان که یابد چنین تازه رو میزبان چو نان خورده شد جام باید گرفت به خواب خوش آرام باید گرفت به یزدان نباید بود ناسپاس دل ناسپاسان بود پرهراس کنیزک ببرد آبه دستان و تشت ز دیدار مهمان همی خیره گشت چو شد دست شسته می و جام خواست به می رامش و نام و آرام خواست کنیزک بیاورد جامی نبید می سرخ و جام و گل و شنبلید بیازید دهقان به جام از نخست بخورد و به مشک و گلابش بشست به بهرام داد آن دلارای جام بدو گفت میخواره را چیست نام هم اکنون بدین با تو پیمان کنم به بهرام شاهت گروگان کنم فراوان بخندید زو شهریار بدو گفت نامم گشسپ سوار من ایدر به آواز چنگ آمدم نه از بهر جای درنگ آمدم بدو میزبان گفت کاین دخترم همی به آسمان اندر آرد سرم همو میگسارست و هم چنگ زن همان چامه گویست و لشکر شکن دلارام را آرزو نام بود همو میگسار و دلارام بود به سرو سهی گفت بردار چنگ به پیش گشسپ آی با بوی و رنگ بیامد بر پادشا چنگ زن خرامان بسان بت برهمن به بهرام گفت ای گزیده سوار به هر چیز مانندهٔ شهریار چنان دان که این خانه بر سور تست پدر میزبانست و گنجور تست شبان سیه بر تو فرخنده باد سرت برتر از ابر بارنده باد بدو گفت بنشین و بردار چنگ یکی چامه باید مرا بی درنگ شود ماهیار ایدر امشب جوان گروگان کند پیش مهمان روان زن چنگ زن چنگ در بر گرفت نخستین خروش مغان درگرفت دگر چامه را باب خود ماهیار تو گفتی بنالد همی چنگ زار چو رود بریشم سخن گوی گشت همه خانهٔ وی سمن بوی گشت پدر را چنین گفت کای ماهیار چو سرو سهی بر لب جویبار چو کافور کرده سر مشکبوی زبان گرم گوی و دل آزرم جوی همیشه بداندیشت آزرده باد به دانش روان تو پرورده باد توی چون فریدون آزاده خوی منم چون پرستار نام آرزوی ز مهمان چنان شاد گشتم که شاه به جنگ ا ندرون چیره بیند سپاه چو این گفته شد سوی مهمان گذشت ابا چامه و چنگ نالان گذشت به مهمان چنین گفت کای شاه فش بلنداختر و یک دل و کینه کش کسی کو ندیدست بهرام را خنیده سوار دلارام را نگه کرد باید به روی تو بس جز او را نمانی ز لشکر به کس میانت چو غروست و بالا چو سرو خرامان شده سرو همچون تذرو به دل نره شیر و به تن ژنده پیل بناورد خشت افگنی بر دو میل رخانت به گلنار ماند درست تو گویی به می برگ گل را بشست دو بازو به کردار ران هیون به پای اندر آری که بیستون تو آنی کجا چشم کس چون تو مرد ندید و نبیند به روز نبرد تن آرزو خاک پای تو باد همه ساله زنده برای تو باد جهاندار ازان چامه و چنگ اوی ز دیدار و بالا و آهنگ اوی بروبر ازان گونه شد مبتلا که گفتی دلش گشت گنج بلا چو در پیش او مست شد ماهیار چنین گفت با میزبان شهریار که دختر به من ده به آیین و دین چو خواهی که یابی به داد آفرین