شاهنامه — بخش 702 از 993

چنین گفت با آرزو ماهیار کزین شیردل چند خواهی نثار نگه کن بدو تا پسند آیدت بر آسودگی سودمند آیدت چنین گفت با ماهیار آرزوی که ای باب آزاده و نیک خوی مرا گر همی داد خواهی به کس همالم گشسپ سوارست و بس تو گویی به بهرام ماند همی چو جانست و با او نشستن دمی به گفتار دختر بسنده نکرد به بهرام گفت ای سوار نبرد به ژرفی نگه کن سراپای اوی همان دانش و کوشش و رای اوی نگه کن بدو تا پسند تو هست ازو آگهی بهترست ار نشست بدین نیکوی نیز درویش نیست به گفتن مرا رای کم بیش نیست اگر بشمری گوهر ماهیار فزون آید از بدرهٔ شهریار گر او را همی بایدت جام گیر مکن سرسری امشب آرام گیر به مستی بزرگان نبستند بند به ویژه کسی کو بود ارجمند بمان تا برآرد سپهر آفتاب سر نامداران برآید ز خواب بیاریم پیران داننده را شکیبا دل و چیز خواننده را شب تیره از رسم بیرون بود نه آیین شاه آفریدون بود نه فرخ بود مست زن خواستن وگر نیز کاری نو آراستن بدو گفت بهرام کاین بیهده ست زدن فال بد رای و راه به دست پسند منست امشب این چنگ زن تو این فال بد تا توانی مزن چنین گفت با دخترش آرزوی پسندیدی او را به گفتار و خوی بدو گفت آری پسندیده ام به جان و به دل هست چون دیده ام بکن کار زان پس به یزدان سپار نه گردون به جنگست با ماهیار بدو گفت کاکنون تو جفت ویی چنان دان که اندر نهفت ویی بدو داد و بهرام گورش بخواست چو شب روز شد کار او گشت راست سوی حجرهٔ خویش رفت آرزوی سرایش همه خفته بد چار سوی بیامد به جای دگر ماهیار همی ساخت کار گشسپ سوار پرستنده را گفت درها ببند یکی را بتاز از پس گوسفند نباید که آرند خوان بی بره بره نیز پرورده باید سره چو بیدار گردد فقاع و یخ آر همی باش پیش گشسپ سوار یکی جام کافور بر با گلاب چنان کن که بویا بود جای خواب من از جام می همچنانم که دوش نتابد می این پیر گوهر فروش بگفت این و چادر به سر برکشید تن آسانی و خواب در بر کشید چو خورشید تابنده بفراخت تاج زمین شد به کردار دریای عاج پرستنده تازانه شهریار بیاویخت از خانهٔ ماهیار سپه را ز سالار گردنکشان بجستند زان تازیانه نشان سپاه انجمن شد به درگاه بر کجا همچنان بر در شاه بر هرانکس که تازانه دانست باز برفتند و بردند پیشش نماز چو دربان بدید آن سپاه گران کمردار بسیار و ژوپین وران بیامد بر خفته برسان گرد سر پیر از خواب بیدار کرد بدو گفت برخیز و بگشای دست نه هنگام خوابست و جای نشست که شاه جهانست مهمان تو بدین بی نوا خانه و مان تو یکایک دل مرد گوهرفروش ز گفتار دربان برآمد به جوش بدو گفت کاین را چه گویی همی پی شهریاران چه جویی همی همان چو ز گوینده بشنید مست خروشان ازانجای برپای جست ز دربان برآشفت و گفت این سخن نگوید خردمند مرد کهن پرستنده گفت ای جهاندیده مرد ترا بر زمین شاه ایران که کرد بیامد پرستنده هنگام روز که پیدا نبد هور گیتی فروز یکی تازیانه به زر تافته به هرجای گوهر برو بافته بیاویخت از پیش درگاه ما بدان سو که باشد گذرگاه ما ز دربان چو بشنید یکسر سخن بپیچید بیدار مرد کهن که من دوش پیش شهنشاه مست چرا بودم و دخترم می پرست