شاهنامه — بخش 703 از 993

بیامد سوی حجرهٔ آرزوی بدو گفت کای ماه آزاده خوی شهنشاه بهرام بود آنک دوش بیامد سوی خان گوهرفروش همی آمد از دشت نخچیرگاه عنان تافتست از کهن دژ به راه کنون خیز و دیبای چینی بپوش بنه بر سر افسر چنان هم که دوش نثارش کن از گوهر شاهوار سه یاقوت سرخ از در شهریار چو بینی رخ شاه خورشیدفش دو تایی برو دست کرده بکش مبین مر ورا چشم در پیش دار ورا چون روان و تن خویش دار چو پرسدت با او سخن نرم گوی سخنهای با شرم و بازرم گوی من اکنون نیایم اگر خواندم به جای پرستنده بنشاندم بسان همالان نشستم به خوان که اندر تنم خرد با استخوان که من نیز گستاخ گشتم به شاه به پیر و جوان از می آید گناه هم انگه یکی بنده آمد دوان که بیدار شد شاه روشن روان چو بیدار شد ایمن و تن درست به باغ اندر آمد سر و تن بشست نیایش کنان پیش خورشید شد ز یزدان دلی پر ز امید شد وزانجا بیامد به جای نشست یکی جام می خواست از می پرست چو از کهتران آگهی یافت شاه بفرمودشان بازگشتن به راه بفرمود تا رفت پیش آرزوی همی بودش از آرزوی آرزوی برفت آرزو با می و با نثار پرستنده با تاج و با گوشوار دو تا گشت و اندر زمین بوس داد بخندید زو شاه و برگشت شاد بدو گفت شاه این کجا داشتی مرا مست کردی و بگذاشتی همان چامه و چنگ ما را بس است نثار زنان بهر دیگر کس است بیار آنک گفتی ز نخچیرگاه ز رزم و سر نیزه و زخم شاه ازان پس بدو گفت گوهرفروش کجا شد که ما مست گشتیم دوش چو بشنید دختر پدر را بخواند همی از دل شاه خیره بماند بیامد پدر دست کرده به کش به پیش شهنشاه خورشیدفش بدو گفت شاها ردا بخردا بزرگا سترگا گوا موبدا کسی کو خرد دارد و باهشی نباید گزیدن جز از خامشی ز نادانی آمد گنهکاریم گمانم که دیوانه پنداریم سزد گر ببخشی گناه مرا درفشان کنی روز و ماه مرا منم بر درت بندهٔ بی خرد شهنشاهم از بخردان نشمرد چنین داد پاسخ که از مرد مست خردمند چیزی نگیرد به دست کسی را که می انده آرد به روی نباید که یابد ز می رنگ و بوی به مستی ندیدم ز تو بدخوی همی ز آرزو این سخن بشنوی تو پوزش بران کن که تا چنگ زن بگوید همان لاله اندر سمن بگوید یکی تا بدان می خوریم پی روز ناآمده نشمریم زمین بوسه داد آن زمان ماهیار بیاورد خوان و برآراست کار بزرگان که بودند بر در به پای بیاوردشان مرد پاکیزه رای سوی حجرهٔ خویش رفت آرزوی ز مهمان بیگانه پرچین به روی همی بود تا چرخ پوشد سیاه ستاره پدید آید از گرد ماه چو نان خورده شد آرزو را بخواند به کرسی زر پیکرش برنشاند بفرمود تا چنگ برداشت ماه بدان چامه کز پیش فرمود شاه چنین گفت کای شهریار دلیر که بگذارد از نام تو بیشه شیر توی شاه پیروز و لشکرشکن همان رویه چون لاله اندر چمن به بالای تو بر زمین شاه نیست به دیدار تو بر فلک ماه نیست سپاهی که بیند سپاه ترا به جنگ اندر آوردگاه ترا بدرد دل و مغزشان از نهیب بلندی ندانند باز از نشیب هم انگه چو از باده خرم شدند ز خردک به جام دمادم شدند بیامد بر پادشا روزبه گزیدند جایی مر او را به ده بفرمود بهرام خادم چهل همه ماه چهر و همه دلگسل رخ رومیان همچو دیبای روم ازیشان همی تازه شد مرز و بوم