شاهنامه — بخش 723 از 993

تو اندازهٔ خود ندانی همی روان را به خون در نشانی همی اگر تاجدار زمانه منم به خوبی و زشتی بهانه منم تو شاهی کنی کی بود راستی پدید آید از هر سوی کاستی نه آیین شاهان بود تاختن چنین با بداندیشگان ساختن نیای تو ما را پرستنده بود پدر پیش شاهان ما بنده بود کس از ما نبودند همداستان که دیر آمدی باژ هندوستان نگه کن کنون روز خاقان چین که از چین بیامد به ایران زمین به تاراج داد آنک آورده بود بپیچید زان بد که خود کرده بود چنین هم همی بینم آیین تو همان بخشش و فره دین تو مرا ساز جنگست و هم خواسته همان لشکر یکدل آراسته ترا با دلیران من پای نیست به هند اندرون لشکر آرای نیست تو اندر گمانی ز نیروی خویش همی پیش دریا بری جوی خویش فرستادم اینک فرستاده ای سخن گوی با دانش آزاده ای اگر باژ بفرست اگر جنگ را به بی دانشی سخت کن تنگ را ز ما باد بر جان آنکس درود که داد و خرد باشدش تار و پود چو خط از نسیم هوا گشت خشک نوشتند و بر وی پراگند مشک به عنوانش بر نام بهرام کرد که دادش سر هر بدی رام کرد که تاج کیان یافت از یزدگرد به خرداد ماه اندرون روز ارد سپهدار مرز و نگهدار بوم ستانندهٔ باژ سقلاب و روم به نزدیک شنگل نگهبان هند ز دریای قنوج تا مرز سند چو بنهاد بر نامه بر مهر شاه برآراست بر ساز نخچیرگاه به لشکر ز کارش کس آگه نبود جز از نامدارانش همره نبود بیامد بدین سان به هندوستان گذشت از بر آب جادوستان چو نزدیک ایوان شنگل رسید در پرده و بارگاهش بدید برآورده ای بود سر در هوا بدربر فراوان سلیح و نوا سواران و پیلان بدربر به پای خروشیدن زنگ با کرنای شگفتی بان بارگه بر بماند دلش را به اندیشه اندر نشاند چنین گفت با پرده داران اوی پرستنده و پای کاران اوی که از نزد پیروز بهرامشاه فرستاده آمد بدین بارگاه هم اندر زمان رفت سالار بار ز پرده درون تا بر شهریار بفرمود تا پرده برداشتند به ارجش ز درگاه بگذاشتند خرامان همی رفت بهرام گور یکی خانه دید آسمانش بلور ازارش همه سیم و پیکرش زر نشانده به هر جای چندی گهر نشسته به نزدیک او رهنمای پس پشت او ایستاده به پای برادرش را دید بر زیرگاه نهاده به سر بر ز گوهر کلاه چو آمد به نزدیک شنگل فراز ورا دید با تاج بر تخت ناز همه پایهٔ تخت زر و بلور نشسته برو شاه با فر و زور بر تخت شد شاه و بردش نماز همی بود پیشش زمانی دراز چنین گفت زان کو ز شاهان مهست جهاندار بهرام یزدان پرست یکی نامه دارم بر شاه هند نوشته خطی پهلوی بر پند چو آواز بهرام بشنید شاه بفرمود زرین یکی زیرگاه بران کرسی زرش بنشاندند ز درگاه یارانش را خواندند چو بنشست بگشاد لب را ز بند چنین گفت کای شهریار بلند زبان برگشایم چو فرمان دهی که بی تو مبادا بهی و مهی بدو گفت شنگل که بر گوی هین که گوینده یابد ز چرخ آفرین چنین گفت کز شاه خسرونژاد که چون او به گیتی ز مادر نزاد مهست آن سرافراز بر روی دهر که با داد او زهر شد پای زهر بزرگان همه باژ دار وی اند به نخچیر شیران شکار وی اند چو شمشیر خواهد به رزم اندرون بیابان شود همچو دریای خون به بخشش چو ابری بود دربار بود پیش او گنج دینار خوار