شاهنامه — بخش 741 از 993

که باشد نگهبان تخت و کلاه بلاش جوان را بود نیکخواه بدان کار شایسته بد سوفزای یکی نامور بود پاکیزه رای جهاندیده از شهر شیراز بود سپهبددل و گردن افراز بود هم او مرزبان بد بزابلستان ببست و بغزنین و کابلستان چو آگاهی آمد سوی سوفزای ز پیروز بی رای و بی رهنمای ز مژگان سرشکش برخ برچکید همه جامهٔ پهلوی بردرید ز سر برگرفتند گردان کلاه به ماتم نشستند با سوگ شاه همی گفت بر کینهٔ شهریار بلاش جوان چون بود خواستار بدانست کان کار بی سود شد سر تاج شاهی پر از دود شد سپاه پراگنده را گرد کرد بزد کوس وز دشت برخاست گرد فراز آمدش تیغزن صد هزار همه جنگجوی از در کارزار درم داد و آن لشکر آباد کرد دل مردم کینه ور شاد کرد فرستاده ای خواند شیرین زبان خردمند و بیدار و روشن روان یکی نامه بنوشت پر داغ و درد دو دیده پر از آب و رخسار زرد به نامه درون پندها یاد داد ز جمشید و کیخسرو کیقباد وزان پس فرستاد نزد بلاش که شاها تو از مرگ غمگین مباش که این مرگ هر کس نخواهد چشید شکیبایی و نام باید گزید ز باد آمده باز گردد بدم یکی داد خواندش و دیگر ستم کنون من به دستوری شهریار بسیجم برین گونه بر کارزار کزین کینه و خون پیروز شاه بنالد ز چرخ روان هور و ماه فرستاده زین روی برداشت پای وزان سوی گریان بشد باز جای بیاراست لشکر چو پر تذرو بیامد ز زاولستان سوی مرو یکی مرد بگزید بیداردل که آهسته دارد به گفتار دل نویسندهٔ نامه را گفت خیز که آمد سر خامه را رستخیز یکی نامه بنویس زی خوشنواز که ای بی خرد روبه دیوساز گنهکار کردی به یزدان تنت شود مویه گر بر تو پیراهنت به شاه آنک تو کردی ای بیوفا ببینی کنون زور تیغ جفا به کشتی شهنشاه را بی گناه نبیره جهاندار بهرام شاه یکی کین نو ساختی در جهان که آن کینه هرگز نگردد نهان چرا پیش او چون یکی چابلوس نرفتی چو برخاست آوای کوس نیای تو زین خاندان زنده بود پدر پیش بهرام پاینده بود من اینک به مرو آمدم کینه خواه نماند به هیتالیان تاج و گاه اسیران و آن خواسته هرچ هست که از رزمگاه آمدستت بدست همه بازخواهم به شمشیر کین بخ مرو آورم خاک توران زمین نمانم جهان را بفرزند تو نه بر دوده و خویش و پیوند تو بفرمان یزدان ببرم سرت ز خون همچو دریا کنم کشورت نه کین باشد این چند گویم دراز که از کین پیروز با خوشنواز شود زیر خاک پی من تباه به یزدان روانش بود دادخواه فرستاده با نامهٔ سوفزای بیامد چو شیر دلاور ز جای چو آشفته آمد بر خوشنواز بشد پیش تخت و ببردش نماز بدو داد پس نامهٔ سوفزای همی بود یک چند پیشش بپای نویسندهٔ نامه را داد و گفت که پنهان بگوی آنچ نرمست و زفت به مهتر چنین گفت مرد دبیر که این نامه پر گرز و تیغست و تیر شکسته شد آن مرد جنگ آزمای ازان پر سخن نامهٔ سوفزار هم اندر زمان زود پاسخ نبشت سخن هرچ بود اندرو خوب و زشت نخستین چنین گفت کز کردگار بترسیم وز گردش روزگار که هر کس که بودست یزدان پرست نیاورد در عهد شاهان شکست فرستادمش نامهٔ پندمند دگر عهد آن شهریار بلند برو خوار بود آنچ گفتم سخن هم اندیشهٔ روزگار کهن چو او کینه ور گشت و من چاره جوی سپه را چو روی اندر آمد به روی