شاهنامه — بخش 742 از 993

به پیروز بر اختر آشفته شد نه برکام من شاه تو کشته شد چو بشکست پیمان شاهان داد نبود از جوانیش یک روز شاد نیامد پسند جهان آفرین تو گویی که بگرفت پایش زمین هر آنکس که عهد نیا بشکند سر راستی را بپای افگند چو پیروز باشد به دشت نبرد شکسته بکنده درون پر ز گرد گر آیی تو ایدر هم آراستست نه جنگ و نه جنگ آوران کاستست فرستاده با نامه تازان ز جای به یک هفته آمد سوی سوفزای چو برخواند آن نامه را پهلوان به دشنام بگشاد گویا زبان ز میدان خروشیدن گاودم شنیدند و آوای رویینه خم بکش میهن آورد چندان سپاه که بر چرخ خورشید گم کرد راه برین همنشان روز بگذاشتند همی راه را خانه پنداشتند چو آگاهی آمد سوی خوشنواز به دشت آمد و جنگ را کرد ساز به پیکند شد رزمگاهی گزید که چرخ روان روی هامون ندید وزین روی پر کینه دل سوفزای به کردار باد اندر آمد ز جای چو شب تیره شد پهلوان سپاه به پیلان آسوده بربست راه طلایه همی گشت بر هر دو سوی جهان شد پر آواز پرخاشجوی غو پاسبانان و بانگ جرس همی آمد از دور بر پیش و پس چنین تا پدید آمد از میغ شید در و دشت شد چون بلور سپید دو لشکر همی جنگ را ساختند درفش بزرگی برافراختند از آواز گردان پرخاشخر بدرید مر اژدها را جگر هوا دام کرکس شد از پر تیر زمین شد ز خون سران آبگیر ز هر سو ز مردان تلی کشته بود کرا از جهان روز برگشته بود بجنبید بر قلبگه سوفزای یکایک سپاه اندر آمد ز جای وزان روی با تیغ کین خوشنواز بپیچید و آمد به تنگی فراز یکی تیغ زد بر سرش سوفزای سپاه اندر آمد به تندی ز جای بجست از کف تیغزن خوشنواز به شیب اندر انداخت اسب از فراز بدید آنک شد روزگارش درشت عنان را بپیچید و بنمود پشت چو باد دمان از پسش سوفزای همی تاخت با نیزهٔ سرگرای بسی کرد زان نامداران اسیر بسی کشته شد هم بپیکان و تیر همی تاخت تا پیش لشکر رسید بره بر بسی کشته و خسته دید ز بالا نگه کرد پس خوشنواز سپه را به هامون نشیب و فراز همه دشت پرکشته و خواسته شده دشت چون چرخ آراسته سلیح و کمرها و اسب و رهی ستام و سنان و کلاه مهی همی برد هر کس بر سوفزای تلی گشته چون کوه البرز جای ببخشید یکسر همه بر سپاه نکرد اندر آن چیز ترکان نگاه به لشکر چنین گفت کامروز کار به کام ما بد از روزگار چو خورشید بنماید از چرخ دست برین دشت خیره نباید نشست به کین شهنشاه ایران شویم برین دز به کردار شیران شویم همه لشکرش دست بر برزدند همی هر کسی رای دیگر زدند برین همنشان تا ز خم سپهر پدید آمد آن زیور تاج مهر تبیره برآمد ز پرده سرای نشست از بر باره بر سوفزای فرستاده ای آمد از خوشنواز به نزدیک سالار گردن فراز که از جنگ و پیکار و خون ریختن نباشد جز از رنج و آویختن دو مرد خردمند نیکو گمان به دوزخ فرستیم هر دو روان اگر بازجویی ز راه ردی بدانی که آن کار بد ایزدی نه بر باد شد کشته پیروزشاه کز اختر سرآمد بدو سال و ماه گنهکار شد زانک بشکست عهد گزین کرد حنظل بینداخت شهد کنون بودنی بود و بر ما گذشت خنک آنک گرد گذشته نگشت اسیران وز خواسته هرچ بود ز سیم و زر و گوهر نابسود ز اسب و سلیح و ز تاج و ز تخت که آن روز بگذاشت پیروزبخت