شاهنامه — بخش 746 از 993

چو آن نامه برخواند شاپور گفت که اکنون سخن را نباید نهفت تو را بند فرمود شاه جهان فراوان بنالید پیش مهان بران سان که برخوانده ای نامه را تو دانی شهنشاه خودکامه را چنین داد پاسخ بدو پهلوان که داند مرا شهریار جهان بدان رنج و سختی که بردم ز شاه برفتم ز زاولستان با سپاه به مردی رهانیدم او را ز بند نماندم که آید برویش گزند مرا داستان بود نزدیک شاه همان نزد گردان ایران سپاه گر ای دون که بندست پاداش من تو را چنگ دادن به پرخاش من نخواهم زمان از تو پایم ببند بدارد مرا بند او سودمند ز یزدان وز لشکرم نیست شرم که من چند پالوده ام خون گرم بدانگه کجا شاه در بند بود به یزدان مرا سخت سوگند بود که دستم نبیند مگر دست تیغ به جنگ آفتاب اندر آرم بمیغ مگر سر دهم گر سرخوشنواز به مردی ز تخت اندر آرم بگاز کنونم که فرمود بندم سزاست سخنهای ناسودمندم سزاست ز فرمان او هیچ گونه مگرد چو پیرایه دان بند بر پای مرد چو بنشست شاپور پایش ببست بزد نای رویین و خود برنشست بیاوردش از پارس پیش قباد قباد از گذشته نکرد ایچ یاد بفرمود کو را به زندان برند به نزدیک ناهوشمندان برند به شیراز فرمود تا هرچ بود ز مردان و گنج و ز کشت و درود بیاورد یک سر سوی طیسفون سپردش به گنجور او رهنمون چو یک هفته بگذشت هرگونه رای همی راند با موبد از سوفزای چنین گفت پس شاه را رهنمون که یارند با او همه طیسفون همه لشکر و زیردستان ما ز دهقان وز در پرستان ما گر او اندر ایران بماند درست ز شاهی بباید تو را دست شست بداندیش شاه جهان کشته به سر بخت بدخواه برگشته به چو بشنید مهتر ز موبد سخن بنو تاخت و بیزار شد از کهن بفرمود پس تاش بیجان کنند بروبر دل و دیده پیچان کنند بکردند پس پهلوان را تباه شد آن گرد فرزانه و نیک خواه چو آگاهی آمد بایرانیان که آن پیلتن را سرآمد زمان خروشی برآمد ز ایران بدرد زن و مرد و کودک همی مویه کرد برآشفت ایران و برخاست گرد همی هر کسی کرد ساز نبرد همی گفت هرکس که تخت قباد اگر سوفزا شد به ایران مباد سپاهی و شهری همه شد یکی نبردند نام قباد اندکی برفتند یکسر بایوان شاه ز بدگوی پردرد و فریادخواه کسی را که بر شاه بدگوی بود بداندیش او و بلاجوی بود بکشتند و بردند ز ایوان کشان ز جاماسب جستند چندی نشان که کهتر برادر بد و سرفراز قبادش همی پروریدی بناز ورا برگزیدند و بنشاندند به شاهی برو آفرین خواندند به آهن ببستند پای قباد ز فر و نژادش نکردند یاد چنینست رسم سرای کهن سرش هیچ پیدا نبینی ز بن یکی پور بد سوفزا را گزین خردمند و پاکیزه و به آفرین جوانی بی آزار و زرمهر نام که از مهر او بد پدر شادکام سپردند بسته بدو شاه را بدان گونه بد رای بدخواه را که آن مهربان کینهٔ سوفزای بخواهد بدرد از جهان کدخدای بی آزار زرمهر یزدان پرست نسودی ببد با جهاندار دست پرستش همی کرد پیش قباد وزان بد نکرد ایچ بر شاه یاد جهاندار زو ماند اندر شگفت ز کردار او مردمی برگرفت همی کرد پوزش که بدخواه من پرآشوب کرد اختر و ماه من گر ای دون که یابم رهایی ز بند تو را باشد از هر بدی سودمند ز دل پاک بردارم آزار تو کنم چشم روشن بدیدار تو