شاهنامه — بخش 747 از 993

بدو گفت زر مهر کای شهریار زبان را بدین باز رنجه مدار پدر گر نکرد آنچ بایست کرد ز مرگش پسر گرم و تیمار خورد تو را من بسان یکی بنده ام به پیش تو اندر پرستنده ام چو گویی به سوگند پیمان کنم که هرگز وفای تو را نشکنم ازو ایمنی یافت جان قباد ز گفتار آن پر خرد گشت شاد وزان پس بدو راز بگشاد و گفت که اندیشه از تو تخواهم نهفت گشادست بر پنج تن راز من جزین نشنود یک تن آواز من همین تاج و تخت از تو دارم سپاس بوم جاودانه تو را حق شناس چو بشنید زر مهر پاکیزه رای سبک بند را برگشادش ز پای فرستاد و آن پنج تن را بخواند همه رازها پیش ایشان براند شب تیره از شهر بیرون شدند ز دیدار دشمن به هامون شدند سوی شاه هیتال کردند روی ز اندیشگان خسته و راه جوی برین گونه سرگشته آن هفت مرد باهواز رفتند تازان چو گرد رسیدند پویان به پرمایه ده بده در یکی نامبردار مه بدان خان دهقان فرود آمدند ببودند و یک هفته دم برزدند یکی دختری داشت دهقان چو ماه ز مشک سیه بر سرش بر کلاه جهانجوی چون روی دختر بدید ز مغز جوان شد خرد ناپدید همانگه بیامد بزرمهر گفت که باتو سخن دارم اندر نهفت برو راز من پیش دهقان بگوی مگر جفت من گردد این خوبروی بشد تیز و رازش به دهقان بگفت که این دخترت را کسی نیست جفت یکی پاک انبازش آمد به جای که گردی بر اهواز بر کدخدای گرانمایه دهقان بزرمهر گفت که این دختر خوب را نیست جفت اگر شاید این مرد فرمان تو راست مرین را بدان ده که او را هواست بیامد خردمند نزد قباد چنین گفت کین ماه جفت تو باد پسندیدی و ناگهان دیدیش بدان سان که دیدی پسندیدیش قباد آن پری روی را پیش خواند به زانوی کنداورش برنشاند ابا او یک انگشتری بود و بس که ارزش به گیتی ندانست کس بدو داد و گفت این نگین را بدار بود روز کاین را بود خواستار بدان ده یکی هفته از بهر ماه همی بود و هشتم بیامد به راه بر شاه هیتال شد کیقباد گذشته سخنها بدو کرد یاد بگفت آنچ کردند ایرانیان بدی را ببستند یک یک میان بدو گفت شاه از بد خوشنواز همانا بدین روزت آمد نیاز به پیمان سپارم تو را لشکری ازان هر یکی بر سران افسری که گر باز یابی تو گنج و کلاه چغانی بباشد تو را نیکخواه مرا باشد این مرز و فرمان تو را ز کرده نباشد پشیمان تو را زبردست را گفت خندان قباد کزین بوم هرگز نگیریم یاد چو خواهی فرستمت بی مر سپاه چغانی که باشد که یازد بگاه چو کردند عهد آن دو گردن فراز در گنج زر و درم کرد باز به شاه جهاندار دادش رمه سلیح سواران و لشکر همه بپذرفت شمشیرزن سی هزار همه نامداران گرد و سوار ز هیتالیان سوی اهواز شد سراسر جهان زو پر آواز شد چو نزدیکی خان دهقان رسید بسی مردم از خانه بیرون دوید یکی مژده بردند نزد قباد که این پور بر شاه فرخنده باد پسرزاد جفت تو در شب یکی که از ماه پیدا نبود اندکی چو بشنید در خانه شد شادکام همانگاه کسریش کردند نام ز دهقان بپرسید زان پس قباد که ای نیکبخت از که داری نژاد بدو گفت کز آفریدون گرد که از تخم ضحاک شاهی ببرد پدرم این چنین گفت و من این چنین که بر آفریدون کنیم آفرین ز گفتار او شادتر شد قباد ز روزی که تاج کیی برنهاد عماری بسیجید و آمد به راه نشسته بدو اندرون جفت شاه