شاهنامه — بخش 756 از 993

برانگیخت اسب و بیفشارد ران به گردن برآورد گرز گران عنان را چپ و راست لختی بسود سلیح سواری به بابک نمود نگه کرد بابک پسند آمدش شهنشاه را فرمند آمدش بدو گفت شاها انوشه بدی روان را به فرهنگ توشه بدی بیاراستی روی کشور بداد ازین گونه داد از تو داریم یاد دلیری بد از بنده این گفت و گوی سزد گر نپیچی تو از داد روی عنان را یکی بازپیچی براست چنان کز هنرمندی تو سزاست دگرباره کسری برانگیخت اسب چپ و راست برسان آذرگشسب نگه کرد بابک ازو خیره ماند جهان آفرین را فراوان بخواند سواری هزار و گوی دوهزار نبودی کسی را گذر بر چهار درمی فزون کرد روزی شاه به دیوان خروش آمد از بارگاه که اسب سر جنگجویان بیار سوار جهان نامور شهریار فراوان بخندید نوشین روان که دولت جوان بود و خسرو جوان چو برخاست بابک ز دیوان شاه بیامد بر نامور پیشگاه بدو گفت کای شهریار بزرگ گر امروز من بنده گشتم سترگ همه در دلم راستی بود و داد درشتی نگیرد ز من شاه یاد درشتی نمایم چو باشم درست انوشه کسی کو درشتی نجست بدو گفت شاه ای هشیوار مرد تو هرگز ز راه درستی مگرد تن خویش را چون محابا کنی دل راستی را همی بشکنی بدین ارز تو نزد من بیش گشت دلم سوی اندیشه خویش گشت که ما در صف کار ننگ و نبرد چگونه برآریم ز آورد گرد چنین داد پاسخ به پرمایه شاه که چون نو نبیند نگین و کلاه چو دست و عنان تو ای شهریار به ایوان ندیدست پیکرنگار به کام تو گردد سپهر بلند دلت شاد بادا تنت بی گزند به موبد چنین گفت نوشین روان که با داد ما پیر گردد جوان به گیتی نباید که از شهریار بماند جز از راستی یادگار چرا باید این گنج و این روز رنج روان بستن اندر سرای سپنج چو ایدر نخواهی همی آرمید بباید چرید و بباید چمید پراندیشه بودم ز کار جهان سخن را همی داشتم در نهان که تا تاج شاهی مرا دشمنست همه گرد بر گرد آهرمنست به دل گفتم آرم ز هر سو سپاه بخواهم ز هر کشوری رزمخواه نگردد سپاه انجمن جز به گنج به بی مردی آید هم از گنج رنج اگر بد به درویش خواهد رسید ازین آرزو دل بباید برید همی راندم با دل خویش راز چو اندیشه پیش خرد شد فراز سوی پهلوانان و سوی ردان هم از پند بیداردل بخردان نبشتم بخ هر کشوری نامه ای به هر نامداری و خودکامه ای که هر کس که دارید هوش و خرد همی کهتری را پسر پرورد به میدان فرستید با ساز جنگ بجویند نزدیک ما نام و ننگ نباید که اندر فراز و نشیب ندانند چنگ و عنان و رکیب به گرز و به شمشیر و تیر و کمان بدانند پیچید با بدگمان جوان بی هنر سخت ناخوش بود اگر چند فرزند آرش بود عرض شد ز در سوی هر کشوری درم برد نزدیک هر مهتری چهل روز بودی درم را درنگ برفتند از شهر با ساز جنگ ز دیوان چو دینار برداشتند بدان خرمی روز بگذاشتند کنون لاجرم روی گیتی بمرد بیاراستم تا کی آید نبرد مرا ساز و لشکر ز شاهان پیش فزونست و هم دولت و رای بیش سخنها چو بشنید موبد ز شاه بسی آفرین خواند بر تاج و گاه چو خورشید بنمود تابنده چهر در باغ بگشاد گردان سپهر پدید آمد آن تودهٔ شنبلید دو زلف شب تیره شد ناپدید نشست از بر تخت نوشین روان خجسته دلفروز شاه جوان