شاهنامه — بخش 769 از 993

بدان گه بود بیم رنج و گزند که گردون گردان برآرد بلند سپاهی که هستند با نوش زاد کجا سر به پیچند چندین ز داد تو آن را جز از باد و بازی مدان گزاف زنان بود و رای بدان هران کس که ترساست از لشکرش همی از پی کیش پیچد سرش چنینست کیش مسیحا که دم زنی تیز و گردد کسی زو دژم نه پروای رای مسیحابود به فرجام خصمش چلیپا بود دگر هرکه هست از پراگندگان بدآموز و بدخواه و از بندگان از ایشان یکی برتری رای نیست دم باد با رای ایشان یکیست به جنگ ار گرفته شود نوش زاد برو زین سخنها مکن هیچ یاد که پوشیده رویان او در نهان سرآرند برخویشتن بر زمان هم ایوان او ساز زندان اوی ابا آنک بردند فرمان اوی در گنج یک سر بدو برمبند وگر چه چنین خوار شد ارجمند ز پوشیده رویان و از خوردنی ز افگندنی هم ز گستردنی برو هیچ تنگی نباید به چیز نباید که چیزی نیابد به نیز وزین مرزبانان ایرانیان هران کس که بستند با او میان چو پیروز گردی مپیچان سخن میانشان به خنجر به دو نیم کن هران کس که او دشمن پادشاست به کام نهنگش سپاری رواست جزان هرک ما را به دل دشمنست ز تخم جفا پیشه آهرمنست ز ما نیکوییها نگیرند یاد تو را آزمایش بس ازنوش زاد ز نظاره هرکس که دشنام داد زبانش بجنبید بر نوش زاد بران ویژه دشنام ما خواستند به هنگام بدگفتن آراستند مباش اندرین نیزهمداستان که بدخواه راند چنین داستان گراو بی هنرشد هم ازپشت ماست دل ما برین راستی برگواست زبان کسی کو ببد کرد یاد وزو بود بیداد برنوش زاد همه داغ کن برسر انجمن مبادش زبان ومبادش دهن کسی کو بجوید همی روزگار که تا سست گردد تن شهریار به کار آورد کژی و دشمنی بداندیشی و کیش آهرمنی بدین پادشاهی نباشد رواست که فر و سر و افسر و چهر ماست نهادند برنامه بر مهر شاه فرستاده برگشت پویان به راه چو از ره سوی رام برزین رسید بگفت آنچ از شاه کسری شنید چو آن گفته شد نامه او بداد به فرمان که فرمود با نوش زاد سپه کردن و جنگ را ساختن وز آزرم او مغز پرداختن چوآن نامه برخواند مرد کهن شنید از فرستاده چندی سخن بدانگه که خیزد خروش خروس ز درگاه برخاست آوای کوس سپاهی بزرگ از مداین برفت بشد رام برزین سوی جنگ تفت پس آگاهی آمد سوی نوش زاد سپاه انجمن کرد و روزی بداد همه جاثلیقان و به طریق روم که بودند زان مرز آبادبوم سپهدار شماس پیش اندرون سپاهی همه دست شسته به خون برآمد خروش از در نوش زاد بجنبید لشکر چو دریا ز باد به هامون کشیدند یکسر ز شهر پر از جنگ سر دل پر از کین و زهر چو گرد سپه رام برزین بدید بزد نای رویین وصف بر کشید ز گرد سواران جوشنوران گراییدن گرزهای گران دل سنگ خارا همی بردرید کسی روی خورشید تابان ندید به قلب سپاه اندرون نوش زاد یکی ترگ رومی به سر برنهاد سپاهی بد از جاثلقیان روم که پیدا نبد از پی نعل بوم تو گفتی مگر خاک جوشان شدست هوا بر سر او خروشان شدست زره دار گردی بیامد دلیر کجا نام اوبود پیروز شیر خروشید کای نامور نوش زاد سرت را که پیچید چونین ز داد بگشتی ز دین کیومرثی هم از راه هوشنگ و طهمورثی مسیح فریبنده خود کشته شد چو از دین یزدان سرش گشته شد