شاهنامه — بخش 770 از 993

ز دین آوران کین آنکس مجوی کجا کارخود را ندانست روی اگر فر یزدان برو تافتی جهود اندرو راه کی یافتی پدرت آن جهاندار آزادمرد شنیدی که با روم و قیصر چه کرد تو با او کنون جنگ سازی همی سرت به آسمان برفرازی همی بدین چهرچون ماه و این فرو برز برین یال و کتف و برین دست و گرز نبینم خرد هیچ نزدیک تو چنین خیره شد جان تاریک تو دریغ آن سرو تاج و نام و نژاد که اکنون همی داد خواهی به باد تو با شاه کسری بسنده نه ای وگر پیل و شیر دمنده نه ای چو دست و عنان توای شهریار بایوان شاهان ندیدم نگار چو پای و رکیب تو و یال تو چنین شورش و دست و کوپال تو نگارندهٔ چین نگاری ندید زمانه چو تو شهریاری ندید جوانی دل شاه کسری مسوز مکن تیره این آب گیتی فروز پیاده شو از باره زنهار خواه به خاک افگن این گرز و رومی کلاه اگر دور از ایدر یکی باد سرد نشاند بروی تو بر تیره گرد دل شهریار از تو بریان شود ز روی تو خورشید گریان شود به گیتی همه تخم زفتی مکار ستیزه نه خوب آید از شهریار گر از رای من سر به یک سو بری بلندی گزینی و کنداوری بسی پند پیروز یاد آیدت سخن هی ابد گوی یاد آیدت چنین داد پاسخ ورانوش زاد که ای پیر فرتوت سر پر ز باد ز لشکر مرا زینهاری مخواه سرافراز گردان و فرزند شاه مرا دین کسری نباید همی دلم سوی مادر گراید همی که دین مسیحاست آیین اوی نگردم من از فره و دین اوی مسیحای دین دار اگرکشته شد نه فر جهاندار ازو گشته شد سوی پاک یزدان شد آن رای پاک بلندی ندید اندرین تیره خاک اگرمن شوم کشته زان باک نیست کجا زهر مرگست و تریاک نیست بگفت این سخن پیش پیروز پیر بپوشید روی هوا را بتیر برفتند گردان لشکر ز جای خروش آمد از کوس وز کرنای سپهبد چوآتش برانگیخت اسب بیامد بکردار آذر گشسب چپ لشکر شاه ایران ببرد به پیش سپه در نماند ایچ گرد فراوان ز مردان لشکر بکشت ازان کار شد رام برزین درشت بفرمود تا تیرباران کنند هوا چون تگرگ بهاران کنند بگرد اندرون خسته شد نوش زاد بسی کرد از پند پیروز یاد بیامد به قلب سپه پر ز درد تن از تیر خسته رخ از درد زرد چنین گفت پیش دلیران روم که جنگ پدر زار و خوارست و شوم بنالید و گریان سقف را بخواند سخن هرچ بودش به دل در براند بدو گفت کین روزگارم دژم ز من بر من آورد چندین ستم کنون چون به خاک اندر آید سرم سواری برافگن بر مادرم بگویش که شد زین جهان نوش زاد سرآمدبدو روز بیداد و داد تو از من مگر دل نداری به رنج که اینست رسم سرای سپنج مرا بهره اینست زین تیره روز دلم چون بدی شاد و گیتی فروز نزاید جز از مرگ را جانور اگر مرگ دانی غم من مخور سر من ز کشتن پر از دود نیست پدر بتر از من که خشنود نیست مکن دخمه و تخت و رنج دراز به رسم مسیحا یکی گور ساز نه کافور باید نه مشک و عبیر که من زین جهان کشته گشتم بتیر بگفت این و لب را بهم برنهاد شد آن نامور شیردل نوش زاد چو آگاه شد لشکر از مرگ شاه پراگنده گشتند زان رزمگاه چو بشنید کو کشته شد پهلوان غریوان به بالین او شد دوان ازان رزمگه کس نکشتند نیز نبودند شاد و نبردند چیز و را کشته دیدند و افگنده خوار سکوبای رومی سرش بر کنار همه رزمگه گشت زو پر خروش دل رام برزین پر از درد و جوش