شاهنامه — بخش 771 از 993

زاسقف بپرسید کزنوش زاد از اندرز شاهی چه داری به یاد چنین داد پاسخ که جز مادرش برهنه نباید که بیند برش تن خویش چون دید خسته به تیر ستودان نفرمود و مشک و عبیر نه افسر نه دیبای رومی نه تخت چو از بندگان دید تاریک بخت برسم مسیحا کنون مادرش کفن سازد و گور و هم چادرش کنون جان او با مسیحا یکیست همانست کاین خسته بردار نیست مسیحی بشهر اندرون هرک بود نبد هیچ ترسای رخ ناشخود خروش آمد از شهروز مرد و زن که بودند یک سر شدند انجمن تن شهریار دلیر و جوان دل و دیده شاه نوشین روان به تابوتش از جای برداشتند سه فرسنگ بر دست بگذاشتند چوآگاه شد زان سخن مادرش به خاک اندرآمد سر و افسرش ز پرده برهنه بیامد به راه برو انجمن گشته بازارگاه سراپرده ای گردش اندر زدند جهانی همه خاک بر سر زدند به خاکش سپردند و شد نوش زاد ز باد آمد و ناگهان شد به باد همه جند شاپور گریان شدند ز درد دل شاه بریان شدند چه پیچی همی خیره در بند آز چودانی که ایدر نمانی دراز گذرجوی و چندین جهان را مجوی گلش زهر دارد به سیری مبوی مگردان سرازدین وز راستی که خشم خدای آورد کاستی چو این بشنوی دل زغم بازکش مزن بر لبت بر ز تیمار تش گرت هست جام می زرد خواه به دل خرمی را مدان از گناه نشاط وطرب جوی وسستی مکن گزافه مپرداز مغزسخن اگر در دلت هیچ حب علیست تو را روز محشر به خواهش ولیست نگر خواب را بیهده نشمری یکی بهره دانی ز پیغمبری به ویژه که شاه جهان بیندش روان درخشنده بگزیندش ستاره زند رای با چرخ و ماه سخنها پراگنده کرده به راه روانهای روشن ببیند به خواب همه بودنیها چوآتش برآب شبی خفته بد شاه نوشین روان خردمند و بیدار و دولت جوان چنان دید درخواب کز پیش تخت برستی یکی خسروانی درخت شهنشاه را دل بیاراستی می و رود و رامشگران خواستی بر او بران گاه آرام و ناز نشستی یکی تیزدندان گراز چو بنشست می خوردن آراستی وزان جام نوشین روان خواستی چوخورشید برزد سر از برج گاو ز هر سو برآمد خروش چگاو نشست از بر تخت کسری دژم ازان دیده گشته دلش پر ز غم گزارندهٔ خواب را خواندند ردان را ابر گاه بنشاندند بگفت آن کجا دید در خواب شاه بدان موبدان نماینده راه گزارندهٔ خواب پاسخ نداد کزان دانش او را نبد هیچ یاد به نادانی آنکس که خستو شود ز فام نکوهنده یک سو شود ز داننده چون شاه پاسخ نیافت پراندیشه دل را سوی چاره تافت فرستاد بر هر سویی مهتری که تا باز جوید ز هر کشوری یکی بدره با هر یکی یار کرد به برگشتن امید بسیار کرد به هر بدره ای بد درم ده هزار بدان تاکند در جهان خواستار گزارنده خواب دانا کسی به هر دانشی راه جسته بسی که بگزارد این خواب شاه جهان نهفته بر آرد ز بند نهان یکی بدره آگنده او را دهند سپاسی به شاه جهان برنهند به هر سو بشد موبدی کاردان سواری هشیوار بسیار دان یکی از ردان نامش آزادسرو ز درگاه کسری بیامد به مرو بیامد همه گرد مرو او بجست یکی موبدی دید بازند و است همی کودکان را بیاموخت زند به تندی و خشم و ببانگ بلند یکی کودکی مهتر ایدر برش پژوهنده زند وا ستا سرش همی خواندندیش بوزرجمهر نهاده بران دفتر از مهر چهر