شاهنامه — بخش 811 از 993

زبان برگشادند فرزانگان که ای سرفرازان ومردانگان ازین نامداران فرخ نژاد که دارید رسم پدرشان به یاد که خواهید برخویشتن پادشا که دانید زین دوجوان پارسا فروماندند اندران موبدان بزرگان و بیدار دل بخردان نشسته همی دوجوان بر دو تخت بگفت دو فرزانه نیکبخت بدانست شهری و هم لشکری کزان کارجنگ آید و داوری همه پادشاهی شود بر دو نیم خردمند ماند به رنج وبه بیم یکی ز انجمن سر برآورد راست به آوا سخن گفت و برپای خاست که ما از دو دستور دو شهریار چه یاریم گفتن که آید به کار بسازیم فردا یکی انجمن بگوییم با یکدگر تن به تن وزان پس فرستیم یک یک پیام مگر شهریاران بیابند کام برفتند ز ایوان ژکان و دژم لبان پر ز باد و روان پر ز غم بگفتند کین کار با رنج گشت ز دست جهاندیده اندر گذشت برادر ندیدیم هرگز دو شاه دو دستور بدخواه در پیشگاه ببودند یک شب پرآژنگ چهر بدانگه که برزد سر از کوه مهر برفتند یک سر بزرگان شهر هرآنکس که شان بود زان کار بهر پر آواز شد سندلی چار سوی سخن رفت هرگونه بی آرزوی یکی راز ز گردان بگو بود رای یکی سوی طلخند بد رهنمای زبانها ز گفتارشان شد ستوه نگشتند همرای و با هم گروه پراگنده گشت آن بزرگ انجمن سپاهی وشهری همه تن به تن یکی سوی طلخند پیغام کرد زبان را زگو پر ز دشنام کرد دگر سوی گر رفت با گرز و تیغ که از شاه جان را ندارم دریغ پرآشوب شد کشور سندلی بدان نیکخواهی و آن یک دلی خردمند گوید که در یک سرای چوفرمان دوگردد نماند به جای پس آگاهی آمد به طلخند و گو که هر بر زنی بایکی پیشرو همه شهر ویران کنند از هوا نباید که دارند شاهان روا ببودند زان آگهی پر هراس همی داشتندی شب و روز پاس چنان بد که روزی دو شاه جوان برفتند بی لشکر و پهلوان زبان برگشادند یک با دگر پرآژنگ روی و پراز جنگ سر به طلخند گفت ای برادر مکن کز اندازه بگذشت ما را سخن بتا روی بر خیره چیزی مجوی که فرزانگان آن نبینند روی شنیدی که جمهور تا زنده بود برادر ورا چون یکی بنده بود بمرد او و من ماندم خوار و خرد یکی خرد را گاه نتوان سپرد جهان پر ز خوبی بد از رای اوی نیارست جستن کسی جای اوی برادر ورا همچو جان بود و تن بشاهی ورا خواندند انجمن اگر بودمی من سزاوار گاه نکردی به مای اندرون کس نگاه بر آیین شاهان گیتی رویم ز فرزانگان نیک و بد بشنویم من ازتو به سال وخرد مهترم توگویی که من کهترم بهترم مکن ناسزا تخت شاهی مجوی مکن روی کشور پر از گفت وگوی چنین پاسخ آورد طلخند پس به افسون بزرگی نجستست کس من این تاج و تخت از پدر یافتم ز تخمی که او کشت بریافتم همه پادشاهی و گنج و سپاه ازین پس به شمشیر دارم نگاه ز جمهور وز مای چندین مگوی اگر آمنی تخت را رزم جوی سرانشان پر از جنگ باز آمدند به شهر اندرون رزمساز آمدند سپاهی وشهری همه جنگجوی بدرگاه شاهان نهادند روی گروهی به طلخند کردند رای دگر را بگو بود دل رهنمای برآمد خروش از در هر دو شاه یکی را نبود اندر آن شهر راه نخستین بیاراست طلخند جنگ نبودش به جنگ دلیران درنگ سرگنجهای پدر بر گشاد سپه راهمه ترگ وجوشن بداد همه شهر یکسر پر از بیم شد دل مرد بخرد بدو نیم شد