شاهنامه — بخش 812 از 993

که تا چون بود گردش آسمان کرا برکشد زین دومهتر زمان همه کشور آگاه شد زین دو شاه دمادم بیامد زهر سو سپاه بپوشید طلخند جوشن نخست به خون ریختن چنگها را بشست بیاورد گو نیز خفتان وخود همی داد جان پدر را درود بدان تندی ازجای برخاستند همی پشت پیلان بیاراستند نهادند برکوهه پیل زین توگفتی همی راه جوید زمین همه دشت پر زنگ وهندی درای همه گوش پر ناله کرنای به لشکر گه آمد دوشاه جوان همه بهر بیشی نهاده روان سپهر اندران رزمگه خیره شد ز گرد سپه چشمها تیره شد بر آمد خروشیدن گاو دم ز دو رویه آواز رویینه خم بیاراست با میمنه میسره تو گفتی زمین کوه شد یکسره دولشکر کشیدند صف بر دو میل دو شاه سرافراز بر پشت پیل درفشی درفشان به سر بر به پای یکی پیکرش ببر و دیگر همای پیاده به پیش اندرون نیزه دار سپردار و شایستهٔ کار زار نگه کرد گو اندران دشت جنگ هوا دید چون پشت جنگی پلنگ همه کام خاک وهمه دشت خون بگرد اندرون نیزه بد رهنمون به طلخند هرچند جانش بسوخت ز خشم او دو چشم خرد رابدوخت گزین کرد مردی سخنگوی گو کزان مهتران او بدی پیشرو که رو پیش طلخند و او را بگوی که بیداد جنگ برادر مجوی که هر خون که باشد برین ریخته تو باشی بدان گیتی آویخته یکی گوش بگشای بر پندگو به گفتار بدگوی غره مشو نباید که از ما بدین کارزار نکوهش بود در جهان یادگار که این کشور هند ویران شود کنام پلنگان و شیران شود بپرهیز ازین جنگ و آویختن به بیداد بر خیره خون ریختن دل من بدین آشتی شاد کن ز فام خرد گردن آزاد کن ازین مرز تا پیش دریای چین تو راباد چندانک خواهی زمین همه مهر با جان برابر کنیم تو را بر سرخویش افسر کنیم ببخشیم شاهی به کردار گنج که این تخت و افسر نیرزد به رنج وگر چند بیداد جویی همه پراگندن گرد کرده رمه بدین گیتی اندر نکوهش بود همین رابدان سر پژوهش بود مکن ای برادر به بیداد رای که بیداد را نیست با داد پای فرستاده چون پیش طلخند شد به پیغام شاه از در پند شد چنین داد پاسخ که او را بگوی که درجنگ چندین بهانه مجوی برادر نخوانم تو را من نه دوست نه مغز تو از دودهٔ ما نه پوست همه پادشاهی تو ویران کنی چوآهنگ جنگ دلیران کنی همه بدسگالان به نزد تواند به بهرام روز اورمزد تواند گنهکار هم پیش یزدان تویی که بد نام و بد گوهر و بد خویی ز خونی که ریزند زین پس به کین تو باشی به نفرین و من به آفرین و دیگر که گفتی ببخشیم تاج هم این مرزبانی و این تخت عاج هر آنگه که تو شهریاری کنی مرا مرز بخشی و یاری کنی نخواهم که جان باشد اندر تنم وگر چشم برتاج شاه افگنم کنون جنگ را بر کشیدم رده هوا شد چو دیبا به زر آژده ز تیر و ز ژوپین و نوک سنان نداند کنون گورکیب ازعنان برآورد گه بر سرافشان کنم همه لشکرش را خروشان کنم بران سان سپاه اندر آرم به جنگ که سیرآید ازجنگ جنگی پلنگ بیارند گو را کنون بسته دست سپاهش ببینند هر سو شکست که ازبندگان نیز با شهریار نپوشد کسی جوشن کارزار چو پاسخ شنید آن خردمند مرد بیامد همه یک به یک یاد کرد غمی شد دل گوچو پاسخ شنید که طلخند را رای پاسخ ندید پر اندیشه فرزانه را پیش خواند ز پاسخ فراوان سخنها براند