شاهنامه — بخش 815 از 993

به دینار چون لشکر آباد گشت دل جنگجوی از غم آزادگشت پیامی فرستاد نزدیک گو که ای تخت را چون بپالیز خو برآنی که از من شدی بی گزند دلت را به زنار افسون مبند به آتش شوی ناگهان سوخته روان آژده چشمها دوخته چو بشنید گو آن پیام درشت دلش راز مهر برادر بشست دلش زان سخن گشت اندوهگین به فرزانه گفت این شگفتی ببین بدوگفت فرزانه کای شهریار تویی از پدر تخت را یادگار ز دانش پژوهان تو داناتری هم از تاجداران تواناتری مرا این درستست و گفتم بشاه ز گردنده خورشید و تابنده ماه که این نامور تا نگردد هلاک بگردد چو مار اندرین تیره خاک به پاسخ تو با او درشتی مگوی بپیوند و آزرم او را بجوی اگر جنگ سازد بسازیم جنگ که او با شتابست و ما با درنگ سپهبد فرستاده را پیش خواند به خوبی فراوان سخنها براند بدوگفت رو با برادر بگوی که چندین درشتی و تندی مجوی درشتی نه زیباست با شهریار پدرنامور بود و تو نامدار مرا این درستست کز پند من تو دوری نجویی ز پیوند من ولیکن مرا ز آنک هست آرزوی که تو نامور باشی و نامجوی بگویم همه آنچ اندر دلست سخنها که جانم برو مایلست تو را سر بپیچد ز دستور بد زآسانی و رای وراه خرد مگوی ای برادر سخن جز بداد که گیتی سراسر فسونست و باد سوی راستی یاز تا هرچ هست ز گنج ومردان خسروپرست فرستم همه سر به سر پیش تو ببیند روان بداندیش تو که اندر دل من جز از داد نیست مباد آنک از جان تو شاد نیست برینست رایم که دادم پیام اگر بشنود مهتر خویش کام ور ایدون که رایت جز از جنگ نیست به خوبی و پیوندت آهنگ نیست بسازم کنون جنگ را لشکری که باید سپاه مرا کشوری ازین مرز آباد ما بگذریم سپه را همه پیش دریا بریم یکی کنده سازیم گرد سپاه برین جنگجویان ببندیم راه ز دریا بکنده در آب افگنیم سراسر سر اندر شتاب افگنیم بدان تا هرآنکس که بیند شکست ز کنده نباشد ورا راه جست ز ماهرک پیروز گردد به جنگ بریزیم خون اندرین جای تنگ سپه را همه دستگیر آوریم مبادا که شمشیر و تیر آوریم فرستاده برگشت و آمد چو باد بروبر سخنهای گو کرد یاد چوطلخند بشنید گفتار گو ز لشکر هرآنکس که بد پیشرو بفرمود تا پیش او خواندند سزاوار هر جای بنشاندند همه پاسخ گو بدیشان بگفت همه رازها برگشاد از نهفت به لشکر چنین گفت کین جنگ نو به دریا که اندیشه کردست گو چه بینید واین را چه رای آوریم که اندیشه او به جای آوریم اگر بود خواهید با من یکی نپیچید سر را ز داد اندکی اگر جنگ جویم چه دریا چه کوه چو در جنگ لشکر بود هم گروه اگر یار باشید با من به جنگ از آواز روبه نترسد پلنگ هر آنکس که جویند نام بزرگ ز گیتی بیابند کام بزرگ جهانجوی اگر کشته گردد به نام به از زنده دشمن بدو شادکام هر آنکس که درجنگ تندی کند همی از پی سودمندی کند بیابید چندان ز من خواسته پرستنده و اسب آراسته ز کشمیر تا پیش دریای چین به هر شهر برماکنند آفرین ببخشم همه شهرها بر سپاه چوفرمان مرا گردد و تاج و گاه بپاسخ همه مهتران پیش اوی یکایک نهادند برخاک روی که ما نام جوییم و تو شهریار ببینی کنون گردش روزگار ز درگاه طلخند برشد خروش ز لشکر همه کشور آمد بجوش