شاهنامه — بخش 826 از 993

دلی داشتی پیش ازین پر ز شرم چرا شد برین سان بی آزرم و گرم چنین داد پاسخ که دندان نبود مکیدن جز از شیر پستان نبود چودندان برآمد ببالید پشت همی گوشت جویم چو گشتم درشت یکی گفت گیرم کنون مهتری برای و بدانش ز ما مهتری چرا برگذشتی ز شاهنشهان دو دیده برای تو دارد جهان چنین داد پاسخ که ما را خرد ز دیدار ایشان همی بگذرد هش و دانش و رای دستور ماست زمین گنج و اندیشه گنجور ماست دگر گفت باز تو ای شهریار عقابی گرفتست روز شکار چنین گفت کو را بکوبید پشت که با مهتر خود چرا شد درشت بیاویز پایش ز دار بلند بدان تا بدو بازگردد گزند که از کهتران نیز در کارزار فزونی نجویند با شهریار دگر نامداری ز کارآگهان چنین گفت کای شهریار جهان به شبگیر برزین بشد با سپاه ستاره شناسی بیامد ز راه چنین گفت کای مرد گردن فراز چنین لشکری گشن وزین گونه ساز چو برگاشت او پشت بر شهریار نبیند کس او را بدین روزگار بتوقیع گفت آنک گردان سپهر گشادست با رای او چهر و مهر ببرزین سالار و گنج و سپاه نگردد تباه اختر هور و ماه دگر موبدی گفت کز شهریار چنین بود پیمان بیک روزگار که مردی گزینند فرخ نژاد که در پادشاهی بگردد بداد رساند بدین بارگاه آگهی ز بسیار واندک بدی گر بهی گشسب سرافراز مردیست پیر سزد گر بود داد را دستگیر چنین داد پاسخ که او را ز آز کمر برمیانست دور از نیاز کسی را گزینید کز رنج خویش بپرهیز وباشدش گنج خویش جهاندیده مردی درشت و درست که او رای درویش سازد نخست یکی گفت سالار خوالیگران همی نالد از شاه وز مهتران که آن چیز کو خود کند آرزوی سپارد همه کاسه بر چار سوی نبوید نیازد بدو نیز دست بلرزد دل مرد خسروپرست چنین داد پاسخ که از بیش خورد مگر آرزو بازگردد بدرد دگر گفت هرکس نکوهش کند شهنشاه را چون پژوهش کند که بی لشکر گشن بیرون شود دل دوستداران پر از خون شود مگر دشمنی بد سگالد بدوی بیاید به چاره بنالد بدوی چنین داد پاسخ که داد وخرد تن پادشا راهمی پرورد اگر دادگر چند بی کس بود ورا پاسبان راستی بس بود دگر گفت کای با خرد گشته جفت به میدان خراسان سالار گفت که گرزاسب را بازکرد او ز کار چه گفت اندرین کار او شهریار چنین داد پاسخ که فرمان ما نورزید و بنهفت پیمان ما بفرمودمش تا به ارزانیان گشاید در گنج سود و زیان کسی کودهش کاست باشد به کار بپوشد همه فره شهریار دگر گفت باهرکسی پادشا بزرگست وبخشنده و پارسا پرستار دیرینه مهرک چه کرد که روزیش اندک شد و روی زرد چنین داد پاسخ که او شد درشت بران کردهٔ خویش بنهاد پشت بیامد بدرگاه و بنشست مست همیشه جز از می ندارد بدست ز کارآگهان موبدی گفت شاه چو راند سوی جنگ قیصر سپاه نخواهد جز ایرانیان را به جنگ جهان شد به ایران بر از روم تنگ چنین داد پاسخ که آن دشمنی به طبعست و پرخاش آهرمنی دگر باره پرسید موبد که شاه ز شاهان دگرگونه خواهد سپاه کدامست وچون بایدت مرد جنگ ز مردان شیرافگن تیز چنگ چنین داد پاسخ که جنگی سوار نباید که سیر آید از کارزار همان بزمش آید همان رزمگاه برخشنده روز و شبان سیاه نگردد بهنگام نیروش کم ز بسیار واندک نباشد دژم