شاهنامه — بخش 828 از 993

ز دیوان ما نام او بسترید بدر بر چنو را بکس مشمرید دگر گفت کای شاه فرخ نژاد بسی گیری از جم و کاوس یاد بدان گفت تا از پس مرگ من نگردد نهان افسر و ترگ من دگر گفت کز بهمن سرفراز چرا شاه ایران بپوشید راز چنین داد پاسخ که او را خرد بپیچد همی وز هوا برخورد یکی گفت کای شاه کهتر نواز چرا گشتی اکنون چنین دیر یاز چنین داد پاسخ که با بخردان همانم همان نیز با موبدان چوآواز آهرمن آید بگوش نماند به دل رای و با مغزهوش بپرسید موبد ز شاه زمین سخن راند از پادشاهی و دین که بی دین جهان به که بی پادشا خردمند باشد برین بر گوا چنین داد پاسخ که گفتم همین شنید این سخن مردم پاکدین جهاندار بی دین جهان را ندید مگر هرکسی دین دگیر گزید یکی بت پرست و یکی پاکدین یکی گفت نفرین به از آفرین ز گفتار ویران نگردد جهان بگو آنچ رایت بود در نهان هرآنگه که شد تخت بی پادشا خردمندی ودین نیارد بها یکی گفت کای شاه خرم نهان سخن راندی چند پیش مهان یکی آنکه گفتی زمانه منم بد و نیک او را بهانه منم کسی کو کند آفرین بر جهان بما بازگردد درودش نهان چنین داد پاسخ که آری رواست که تاج زمانه سر پادشاست جهان را چنین شهریاران سرند ازیرا چنین بر سران افسرند گذشتم ز توقیع نوشین روان جهان پیر و اندیشه من جوان مرا طبع نشگفت اگر تیز گشت به پیری چنین آتش آمیز گشت ز منبر چومحمود گوید خطیب بدین محمد گراید صلیب همی گفتم این نامه را چند گاه نهان بد ز خورشید و کیوان و ماه چو تاج سخن نام محمود گشت ستایش به آفاق موجود گشت زمانه بنام وی آباد باد سپهر ازسرتاج او شاد باد جهان بستد از بت پرستان هند به تیغی که دارد چو رومی پرند شنیدم کجا کسری شهریار به هرمز یکی نامه کرد استوار ز شاه جهاندار خورشید دهر مهست و سرافراز و گیرنده شهر جهاندار بیدار و نیکو کنش فشاننده گنج بی سرزنش فزاینده نام و تخت قباد گراینه تاج و شمشیر و داد که با فر و برزست و فرهنگ و نام ز تاج بزرگی رسیده بکام سوی پاک هرمزد فرزند ما پذیرفته از دل همی پند ما ز یزدان بدی شاد و پیروز بخت همیشه جهاندار با تاج و تخت به ماه خجسته به خرداد روز به نیک اختر و فال گیتی فروز نهادیم برسر تو را تاج زر چنان هم که ما یافتیم از پدر همان آفرین نیز کردیم یاد که برتاج ماکرد فرخ قباد تو بیدارباش و جهاندار باش خردمند و راد و بی آزار باش بدانش فزای و به یزدان گرای که اویست جان تو را رهنمای بپرسیدم از مرد نیکوسخن کسی کو بسال و خرد بد کهن که از ما به یزدان که نزدیکتر کرا نزد او راه باریکتر چنین داد پاسخ که دانش گزین چوخواهی ز پروردگار آفرین که نادان فزونی ندارد ز خاک بدانش بسنده کند جان پاک بدانش بود شاه زیبای تخت که داننده بادی و پیروزبخت مبادا که گردی تو پیمان شکن که خاکست پیمان شکن را کفن ببادا فره بیگناهان مکوش به گفتار بدگوی مسپارگوش بهر کار فرمان مکن جز بداد که از داد باشد روان تو شاد زبان را مگردان بگرد دروغ چوخواهی که تخت تو گیرد فروغ وگر زیردستی بود گنج دار تو او را ازان گنج بی رنج دار که چیز کسان دشمن گنج تست بدان گنج شو شاد کز رنج تست