شاهنامه — بخش 843 از 993

ز زندان پیامی فرستاد دوست به موبد که ای بنده را مغز و پوست منم بی زواری به زندان شاه کسی را به نزدیک من نسیت راه همی خوردنی آرزوی آیدم شکم گرسنه رنج بفزایدم یکی خوردنی پاک پیشم فرست دوایی بدین درد ریشم فرست دل موبد از درد پیغام اوی غمی گشت زان جای و آرام اوی چنان داد پاسخ که از کار بند منال ار نیاید به جانت گزند ز پیغام اوشد دلش پرشکن پراندیشه شد مغزش از خویشتن به زاندان فرستاد لختی خورش بلرزید زان کار دل در برش همی گفت کاکنون شود آگهی بدین ناجوانمرد بی فرهی که موبد به زندان فرستاد چیز نیرزد تن ما برش یک پشیز گزند آیدم زین جهاندار مرد کند برمن از خشم رخساره زرد هم از بهر ایزد گشسب دبیر دلش بود پیچان و رخ چون زریر بفرمود تا پاک خوالیگرش به زندان کشد خوردنیها برش ازان پس نشست از بر تازی اسب بیامد به نزدیک ایزد گشسب گرفتند مر یکدگر را کنار پر از درد ومژگان چو ابر بهار ز خوی بد شاه چندی سخن همی رفت تا شد سخنها کهن نهادند خوان پیش ایزدگشسب گرفتند پس واژ و برسم بدست پس ایزد گشسب آنچ اندرز بود به زمزم همی گفت و موبد شنود ز دینار وز گنج وز خواسته هم از کاخ و ایوان آراسته به موبد چنین گفت کای نامجوی چو رفتی از ایدر به هرمزد گوی که گر سرنپیچی ز گفتار من براندیشی از رنج و تیمار من که از شهریاران توخورده ام تو را نیز در بر بپرورده ام بدان رنج پاداش بند آمدست پس از رنج بیم گزند آمدست دلی بیگنه پرغم ای شهریار به یزدان نمایم به روز شمار چوموبد سوی خانه شد در زمان ز کارآگهان رفت مردی دمان شنیده یکایک بهرمزد گفت دل شاه با رای بد گشت جفت ز ایزد گشسب آنگهی شد درشت به زندان فرستاد و او را بکشت سخنهای موبد فراوان شنید بروبر نکرد ایچ گونه پدید همی راند اندیشه برخوب و زشت سوی چاره کشتن زردهشت بفرمود تا زهر خوالیگرش نهانی برد پیش دریک خورش چو موبد بیامد بهنگام بار به نزدیکی نامور شهریار بدو گفت کامروز ز ایدر مرو که خوالیگری یافتستیم نو چو بنشست موبد نهادند خوان ز موبد بپالود رنگ رخان بدانست کان خوان زمان ویست همان راستی در گمان ویست خورشها ببردند خوالیگران همی خورد شاه از کران تا کران چو آن کاسه زهر پیش آورید نگه کرد موبد بدان بنگرید بران بدگمان شد دل پاک اوی که زهرست بر خوان تریاک اوی چوهرمز نگه کرد لب را ببست بران کاسه زهر یازید دست بران سان که شاهان نوازش کنند بران بندگان نیز نازش کنند ازان کاسه برداشت مغز استخوان بیازید دست گرامی بخوان به موبد چنین گفت کای پاک مغز تو راکردم این لقمهٔ پاک ونغز دهن بازکن تا خوری زین خورش کزین پس چنین باشدت پرورش بدو گفت موبد به جان و سرت که جاوید بادا سر وافسرت کزین نوشه خوردن نفرماییم به سیری رسیدم نیفزاییم بدو گفت هرمز به خورشید وماه به پاکی روان جهاندار شاه که بستانی این نوشه ز انگشت من برین آرزو نشکنی پشت من بدو گفت موبد که فرمان شاه بیامد نماند مرا رای و راه بخورد و ز خوان زار و پیچان برفت همی راند تا خانهٔ خویش تفت ازان خوردن ز هر باکس نگفت یکی جامه افگند ونالان بخفت بفرمود تا پای زهر آورند ازان گنجها گر ز شهر آورند