شاهنامه — بخش 844 از 993

فرو خورد تریاک و نامد به کار ز هرمز به یزدان بنالید زار یکی استواری فرستاد شاه بدان تا کند کار موبد نگاه که آن زهرشد بر تنش کارگر گر اندیشهٔ ما نیامد ببر فرستاده را چشم موبد بدید سرشکش ز مژگان برخ بر چکید بدو گفت رو پیش هرمزد گوی که بختت ببر گشتن آورد روی بدین داوری نزد داور شویم بجایی که هر دو برابر شویم ازین پس تو ایمن مشو از بدی که پاداش پیش آیدت ایزدی تو پدرود باش ای بداندیش مرد بد آید برویت ز بد کارکرد چو بشنید گریان بشد استوار بیاورد پاسخ بر شهریار سپهبد پشیمان شد از کار اوی بپیچید ازان راست گفتار اوی مر آن درد را راه چاره ندید بسی باد سرد از جگر برکشید بمرد آن زمان موبد موبدان برو زار وگریان شده بخردان چنینست کیهان همه درد و رنج چه یازد بتاج وچه نازی به گنج که این روزگار خوشی بگذرد زمانه نفس را همی بشمرد چوشد کار دانا بزاری به سر همه کشور از درد زیر و زبر جهاندار خونریز و ناسازگار نکرد ایچ یاد از بد روزگار میان تنگ خون ریختن را ببست به بهرام آذرمهان آخت دست چوشب تیره تر شد مر او را بخواند به پیش خود اندر به زانو نشاند بدو گفت خواهی که ایمن شوی نبینی ز من تیزی و بدخوی چو خورشید بر برج روشن شود سرکوه چون پشت جوشن شود تو با نامداران ایران بیای همی باش در پیش تختم بپای ز سیمای برزینت پرسم سخن چو پاسخ گزاری دلت نرم کن بپرسم که این دوستار توکیست بدست ار پرستنده ایزدیست تو پاسخ چنین ده که این بدتنست بداندیش وز تخم آهرمنست وزان پس ز من هرچ خواهی بخواه پرستنده و تخت و مهر و کلاه بدو گفت بهرام کایدون کنم ازین بد که گفتی صدافزون کنم بسیمای برزین که بود از مهان گزین پدرش آن چراغ جهان همی ساخت تا چاره ای چون کند که پیراهن مهر بیرون کند چو پیدا شد آن چادر عاج گون خور از بخش دوپیکر آمد برون جهاندار بنشست بر تخت عاج بیاویختند آن بهاگیر تاج بزرگان ایران بران بارگاه شدند انجمن تا بیامد سپاه ز در پرده برداشت سالار بار برفتند یکسر بر شهریار چو بهرام آذرمهان پیشرو چو سیمان برزین و گردان نو نشستند هریک به آیین خویش گروهی ببودند بر پای پیش به بهرام آذرمهان گفت شاه که سیمای برزین بدین بارگاه سزاوار گنجست اگر مرد رنج که بدخواه زیبا نباشد به گنج بدانست بهرام آذرمهان که آن پرسش شهریار جهان چگونست وآن راپی و بیخ چیست کزان بیخ اورا بباید گریست سرانجام جز دخمهٔ بی کفن نیابد ازین مهتر انجمن چنین داد پاسخ که ای شاه راد زسیمای بر زین مکن ای یاد که ویرانی شهر ایران ازوست که مه مغز بادش بتن بر مه پوست نگوید سخن جز همه بتری بر آن بتری بر کند داوری چو سیمای برزین شنید این سخن بدو گفت کای نیک یار کهن ببد برتن من گوایی مده چنین دیو را آشنایی مده چه دیدی ز من تا تو یار منی ز کردار و گفتار آهرمنی بدو گفت بهرام آذرمهان که تخمی پراگنده ای در جهان کزان بر نخستین توخواهی درود از آتش نیابی مگر تیره دود چو کسری مرا و تو را پیش خواند بر تخت شاهنشهی برنشاند ابا موبد موبدان برزمهر چوایزدگشسب آن مه خوب چهر بپرسید کین تخت شاهنشهی کرا زیبد و کیست با فرهی