شاهنامه — بخش 845 از 993

بکهتر دهم گر به مهتر پسر که باشد بشاهی سزاوارتر همه یکسر از جای برخاستیم زبان پاسخش را بیاراستیم که این ترکزاده سزاوارنیست بشاهی کس او را خریدار نیست که خاقان نژادست و بد گوهرست ببالا و دیدار چون مادرست تو گفتی که هرمز بشاهی سزاست کنون زین سزا مر تو را این جزاست گوایی من از بهر این دادمت چنین لب به دشنام بگشادمت ز تشویر هرمز فروپژمرید چو آن راست گفتار او را شنید به زندان فرستادشان تیره شب وز ایشان ببد تیز بگشاد لب سیم شب چو برزد سر از کوه ماه ز سیمای برزین بپردخت شاه به زندان دزدان مر او را بکشت ندارد جز از رنج و نفرین بمشت چو بهرام آذرمهان آن شنید که آن پاکدل مرد شد ناپدید پیامی فرستاد نزدیک شاه که ای تاج تو برتر از چرخ ماه تو دانی که من چند کوشیده ام که تا رازهای تو پوشیده ام به پیش پدرت آن سزاوار شاه نبودم تو را جز همه نیکخواه یکی پند گویم چوخوانی مرا بر تخت شاهی نشانی مرا تو را سودمندیست از پند من به زندان بمان یک زمان بند من به ایران تو راسودمندی بود خردمند را بی گزندی بود پیامش چو نزدیک هرمز رسید یکی رازدار از میان برگزید که بهرام را پیش شاه آورد بدان نامور بارگاه آورد شب تیره بهرام را پیش خواند به چربی سخن چند با او براند بدو گفت برگوی کان پند چیست که ما را بدان روزگار بهیست چنین داد پاسخ که در گنج شاه یکی ساده صندوق دیدم سیاه نهاده به صندوق در حقه ای بحقه درون پارسی رقعه ای نبشتست بر پرنیان سپید بدان باشد ایرانیان را امید به خط پدرت آن جهاندار شاه تو را اندران کرد باید نگاه چوهرمز شنید آن فرستاد کس به نزدیک گنجور فریادرس که در گنجهای پدر بازجوی یکی ساده صندوق و مهری بروی بران مهر بر نام نوشین روان که جاوید بادا روانش جوان هم اکنون شب تیره پیش من آر فراوان بجستن مبر روزگار شتابید گنجور و صندوق جست بیاورد پویان به مهر درست جهاندار صندوق را برگشاد فراوان ز نوشین روان کرد یاد به صندوق در حقه با مهر دید شتابید وزو پرنیان برکشید نگه کرد پس خط نوشین روان نبشته بران رقعهٔ پرنیان که هرمز بده سال و بر سر دوسال یکی شهریاری بود بی همال ازان پس پرآشوب گردد جهان شود نام و آواز او درنهان پدید آید ازهرسویی دشمنی یکی بدنژادی وآهرمنی پراگنده گردد ز هر سو سپاه فروافگند دشمن او را ز گاه دو چشمش کند کور خویش زنش ازان پس برآرند هوش از تنش به خط پدر هرمز آن رقعه دید هراسان شد و پرنیان برکشید دوچشمش پر از خون شد و روی زرد ببهرام گفت ای جفاپیشه مرد چه جستی ازین رقعه اندرهمی بخواهی ربودن ز من سرهمی بدو گفت بهرام کای ترک زاد به خون ریختن تا نباشی تو شاد توخاقان نژادی نه از کیقباد که کسری تو را تاج بر سر نهاد بدانست هرمز که او دست خون بیازد همی زنده بی رهنمون شنید آن سخن های بی کام را به زندان فرستاد بهرام را دگر شب چو برزد سر از کوه ماه به زندان دژ آگاه کردش تباه نماند آن زمان بر درش بخردی همان رهنمائی و هم موبدی ز خوی بد آید همه بدتری نگر تا سوی خوی بد ننگری وزان پس نبد زندگانیش خوش ز تیمار زد بر دل خویش تش بسالی با صطخر بودی دو ماه که کوتاه بودی شبان سیاه