شاهنامه — بخش 849 از 993

یکی کهتری باشدش دوردست سواری سرافراز مهترپرست ببالا دراز و به اندام خشک به گرد سرش جعد مویی چومشک سخن آوری جلد و بینی بزرگ سه چرده و تندگوی و سترگ جهانجوی چوبینه دارد لقب هم از پهلوانانشان باشد نسب چو این مرد چاکر باندک سپاه ز جایی بیاید به درگاه شاه مرین ترک را ناگهان بشکند همه لشکرش را بهم برزند چو بشنید گفت ستاره شمر ندیدم ز خاقان کسی شادتر به نوشین روان داد پس دخترش که از دختران او بدی افسرش پذیرفتم او را من ازبهر شاه چو آن کرده بد بازگشتم به راه بیاورد چندی گهرها ز گنج که ما یافتیم از کشیدنش رنج همان تا لب رود جیحون براند جهان بین خود را بکشتی نشاند ز جیحون دلی پر ز غم بازگشت ز فرزند با درد انباز گشت کنون آنچ دیدم بگفتم همه به پیش جهاندار شاه رمه ازین کشور این مرد را باز جوی بپوینده شاید که گویی بپوی که پیروزی شاه بر دست اوست بدشمن ممان این سخن گر بدوست بگفت این و جانش برآمد ز تن برو زار و گریان شدند انجمن شهنشاه زو در شگفتی بماند به مژگان همی خون دل برفشاند به ایرانیان گفت مهران ستاد همی داشت این راستیها بیاد چو با من یکایک بگفت و بمرد پسندیده جانش به یزدان سپرد سپاسم ز یزدان کزین مرد پیر برآمد چنین گفتن ناگزیر نشان جست باید ز هر مهتری اگر مهتری باشد ار کهتری بجویید تا این بجای آورید همه رنجها را به پای آورید یکی مهتری نامبردار بود که بر آخر اسب سالار بود کجا راد فرخ بدی نام اوی همه شادی شاه بد کام اوی بیامد بر شاه گفت این نشان که داد این ستوده به گردنکشان ز بهرام بهرام پورگشسب سواری سرافراز و پیچنده اسب ز اندیشهٔ من بخواهد گذشت ندیدم چنو مرزبانی به دشت که دادی بدو بردع و اردبیل یکی نامور گشت باکوس وخیل فرستاد و بهرام را مژده داد سخنهای مهران برو کرد یاد جهانجوی پویان ز بردع برفت ز گردنکشان لشکری برد تفت چوبهرام تنگ اندر آمد ز راه بفرمود تا بار دادند شاه جهاندیده روی شهنشاه دید بران نامدار آفرین گسترید نگه کرد شاه اندرو یک زمان نبودش بدو جز به نیکی گمان نشاینهای مهران ستاد اندروی بدید و بخندید وشد تازه روی ازان پس بپرسید و بنواختش یکی نامور جایگه ساختش شب تیره چون چادر مشک بوی بیفگند وخورشید بنمود روی به درگاه شد مرزبان نزد شاه گرانمایگان برگشادند راه جهاندار بهرام را پیش خواند به تخت از بر نامداران نشاند بپرسید زان پس که با ساوه شاه کنم آشتی گر فرستم سپاه چنین داد پاسخ بدو جنگجوی که با ساوه شاه آشتی نیست روی گر او جنگ را خواهد آراستن هزیمت بود آشتی خواستن و دیگر که بدخواه گردد دلیر چوبیند که کام توآمد بزیر گه رزم چون بزم پیش آوری به فرمانبری ماند این داوری بدو گفت هرمز که پس چیست رای درنگ آورم گر بجنبم ز جای چنین داد پاسخ که گر بدسگال بپیچد سر از داد بهتر به فال چه گفت آن گرانمایهٔ نیک رای که بیداد را نیست با داد جای تو با دشمن بدکنش رزم جوی که با آتش آب اندر آری به جوی وگر خود دگرگونه باشد سخن شهی نو گزیند سپهر کهن چونیرو ببازوی خویش آوریم هنر هرچ داریم پیش آوریم نه از پاک یزدان نکوهش بود نه شرم از یلان چون پژوهش بود