شاهنامه — بخش 85 از 993

که گفتی زمین شد سپهر روان همی بارد از تیغ هندی روان یکایک به ایران رسید آگهی که آمد خریدار تخت مهی سوی زابلستان نهادند روی جهان شد سراسر پر از گفت وگوی بگفتند با زال چندی درشت که گیتی بس آسان گرفتی به مشت پس از سام تا تو شدی پهلوان نبودیم یک روز روشن روان سپاهی ز جیحون بدین سو کشید که شد آفتاب از جهان ناپدید اگر چاره دانی مراین را بساز که آمد سپهبد به تنگی فراز چنین گفت پس نامور زال زر که تا من ببستم به مردی کمر سواری چو من پای بر زین نگاشت کسی تیغ و گرز مرا برنداشت به جایی که من پای بفشاردم عنان سواران شدی پاردم شب و روز در جنگ یکسان بدم ز پیری همه ساله ترسان بدم کنون چنبری گشت یال یلی نتابد همی خنجر کابلی کنون گشت رستم چو سرو سهی بزیبد برو بر کلاه مهی یکی اسپ جنگیش باید همی کزین تازی اسپان نشاید همی بجویم یکی بارهٔ پیلتن بخواهم ز هر سو که هست انجمن بخوانم به رستم بر این داستان که هستی برین کار همداستان که بر کینهٔ تخمهٔ زادشم ببندی میان و نباشی دژم همه شهر ایران ز گفتار اوی ببودند شادان دل و تازه روی ز هر سو هیونی تکاور بتاخت سلیح سواران جنگی بساخت به رستم چنین گفت کای پیلتن به بالا سرت برتر از انجمن یکی کار پیشست و رنجی دراز کزو بگسلد خواب و آرام و ناز ترا نوز پورا گه رزم نیست چه سازم که هنگامهٔ بزم نیست هنوز از لبت شیر بوید همی دلت ناز و شادی بجوید همی چگونه فرستم به دشت نبرد ترا پیش ترکان پر کین و درد چه گویی چه سازی چه پاسخ دهی که جفت تو بادا مهی و بهی چنین گفت رستم به دستان سام که من نیستم مرد آرام و جام چنین یال و این چنگهای دراز نه والا بود پروریدن به ناز اگر دشت کین آید و رزم سخت بود یار یزدان پیروزبخت ببینی که در جنگ من چون شوم چو اندر پی ریزش خون شوم یکی ابر دارم به چنگ اندرون که همرنگ آبست و بارانش خون همی آتش افروزد از گوهرش همی مغز پیلان بساید سرش یکی باره باید چو کوه بلند چنان چون من آرم به خم کمند یکی گرز خواهم چو یک لخت کوه گرآیند پیشم ز توران گروه سرانشان بکوبم بدان گرز بر نیاید برم هیچ پرخاشخر که روی زمین را کنم بی سپاه که خون بارد ابر اندر آوردگاه چنان شد ز گفتار او پهلوان که گفتی برافشاند خواهد روان گله هرچ بودش به زابلستان بیاورد لختی به کابلستان همه پیش رستم همی راندند برو داغ شاهان همی خواندند هر اسپی که رستم کشیدیش پیش به پشتش بیفشاردی دست خویش ز نیروی او پشت کردی به خم نهادی به روی زمین بر شکم چنین تا ز کابل بیامد زرنگ فسیله همی تاخت از رنگ رنگ یکی مادیان تیز بگذشت خنگ برش چون بر شیر و کوتاه لنگ دو گوشش چو دو خنجر آبدار بر و یال فربه میانش نزار یکی کره از پس به بالای او سرین و برش هم به پهنای او سیه چشم و بورابرش و گاودم سیه خایه و تند و پولادسم تنش پرنگار از کران تا کران چو داغ گل سرخ بر زعفران چو رستم بران مادیان بنگرید مر آن کرهٔ پیلتن را بدید کمند کیانی همی داد خم که آن کره را بازگیرد ز رم به رستم چنین گفت چوپان پیر که ای مهتر اسپ کسان را مگیر بپرسید رستم که این اسپ کیست که دو رانش از داغ آتش تهیست