شاهنامه — بخش 851 از 993

سپهبد چنین داد پاسخ بدوی که ای شاه نیک اختر و راست گوی شنیدستی آن داستان مهان که در پیش بودند شاه جهان که چون بخت پیروز یاور بود روا باشد ار یار کمتر بود برین داستان نیز دارم گوا اگر بشنود شاه فرمانروا که کاوس کی را بهاماوران ببستند با لشکری بی کران گزین کرد رستم ده و دو هزار ز شایسته مردان گرد وسوا ر بیاورد کاوس کی را ز بند بران نامداران نیامد گزند همان نیز گودرز کشوادگان سرنامداران آزادگان به کین سیاوش ده و دو هزار بیاورد برگستوانور سوار همان نیز پر مایه اسفندیار بیاو در جنگی ده و دو هزا ر بار جاسب بر چارده کرد آنچ کرد ازان لشکر و دز برآورد گرد از این مایه گر لشکر افزون بود ز مردی و از رای بیرون بود سپهبد که لشکر فزون ازسه چار به جنگ آورد پیچد از کار زار دگر آنک گفتی چهل ساله مرد ز برنا فزونتر نجوید نبرد چهل ساله با آزمایش بود به مردانگی در فزایش بود بیاد آیدش مهر نان و نمک برو گشته باشد فراوان فلک ز گفتار بدگوی وز نام و ننگ هراسان بود سر نپیچد ز جنگ زبهر زن و زاده و دوده را بپیچد روان مرد فرسوده را جوان چیز بیند پذیرد فریب بگاه درنگش نباشد شکیب ندارد زن و کودک و کشت و ورز بچیزی ندارد ز نا ارز ارز چوبی آزمایش نیابد خرد سرمایه کارها ننگرد گر ای دون که ه پیروز گردد به جنگ شود شاد وخندان وسازد درنگ وگر هیچ پیروز شد بر تنش نبیند جز از پشت او دشمنش چو بشنید گفتار او شهریار چنان تازه شد چون گل اندر بهرا بدو گفت رو جوشن کار زار بپوش و ز ایوان به میدان گذار سپهبد بیامد زنزدیک شاه کمر خواست و خفتان و درع و کلاه برافگند برگستوان بر سمند بفتراک بر بست پیچان کمند جهان جوی باگوی و چوگان و تیر به میدان خرامید خود با وزیر سپهبد بیامد به میدان شاه بغلتید در خاک پیش سپاه چو دیدش جهاندار کرد آفرین سپهبد ببوسید روی زمین بیاورد پس شهریار آن درفش که بد پیکرش اژدهافش بنفش که در پیش رستم بدی روز جنگ سبک شاه ایران گرفت آن به چنگ چو ببسود خندان ببهرام داد فراوان برو آفرین کرد یاد به بهرام گفت آنک جدان من همی خواندندش سر انجمن کجا نام او رستم پهلوان جهانگیر و پیروز و روشن روان درفش ویست اینک داری بدست که پیروزی بادی وخسروپرست گمانم که تو رستم دیگری به مردی و گردی و فرمانبری برو آفرین کرد پس پهلوان که پیروزگر باش و روشن روان ز میدان بیامد بجای نشست سپهبد درفش تهمتن بدست پراگنده گشتند گردان شاه همان شادمان پهلوان سپاه سپیده چو برزد سر از کوه بر پدید آمد آن زرد رخشان سپر سپهبد بیامد بایوان شاه بکش کرده دست اندر آن بارگاه بدو گفت من بی بهانه شدم بفر تو تاج زمانه شدم یکی آرزو خواهم از شهریار که با من فرستد یکی استوار که تا هر کسی کو نبرد آورد سر دشمنی زیر گرد آورد نویسد به نامه درون نام اوی رونده شود در جهان کام اوی چنین گفت هر مزد که مهران دبیر جوانست و گوینده و یادگیر بفرمود تا با سپهبد برفت سپهبد سوی جنگ تازید تفت بشد لشکر از کشور طیسفون سپهدار بهرام پیش اندرون سپاهی خردمند و گرد و دلیر سپهدار بیدار چون نره شیر