شاهنامه — بخش 852 از 993

به موبد چنین گفت هرمز که مرد دلیرست و شادان به دشت نبرد ازان پس چه گویی چه شاید بدن همه داستانها بباید زدن بدو گفت موبد که جاوید زی که خود جاودان زندگی را سزی بدین برز و بالای این پهلوان بدین تیزگفتار روشن روان نباشد مگر شاد و پیروزگر وزو دشمن شاه زیر و زبر بترسم که او هم به فرجام کار بپیچد سر از شاه پرودگار همی درسخن بس دلیری نمود به گفتار با شاه شیری نمود بدو گفت هرمز که در پای زهر میالای زهرای بداندیش دهر چون اوگشت پیروز بر ساوه شاه سزد گر سپارم بدو تاج وگاه چنین باد و هرگز مبادا جز این که او شهریاری شود به آفرین چوموبد ز شاه این سخنها شنید بپژمرد و لب را بدندان گزید همی داشت اندر دل این شهریار چنین تا بر آمد برین روزگار ز درگه یکی راز داری بجست که تا این سخن بازجوید درست بدو گفت تیز از پس پهلوان برو تا چه بینی به من بر بخوان بیامد سخنگوی پویان ز پس نبود آگه از کار او هیچکس که هم راهبر بود و هم فال گوی سرانجام هر کار گفتی بدوی چو بهرام بیرون شد از طیسفون همی راند با نیزه پیش اندرون به پیش آمدش سر فروشی به راه ازو دور بد پهلوان سپاه یکی خوانچه بر سر به پیوسته داشت بروبر فراوان سرشسته داشت سپهبد برانگیخت اسب از شگفت بنوک سنان زان سری برگرفت همی راند تا نیزه برداشت راست بینداخت آنرا بران سو که خواست یکی اختری کرد زان سر به راه کزین سان ببرم سر ساوه شاه به پیش سپاهش به راه افگنم همه لشکرش را بهم بر زنم فرستادهٔ شاه چون آن بدید پی افگند فالی چنان چون سزید چنین گفت کین مرد پیروزبخت بیابد به فرجام زین رنج تخت ازان پس چو کام دل آرد بمشت بپیچد سر از شاه و گردد درشت بیامد برشاه و این را بگفت جهاندار با درد وغم گشت جفت ورا آن سخن بتر آمد ز مرگ بپژمرد و شد تیره آن سبز برگ فرستاده ای خواست از در جوان فرستاد تازان پس پهلوان بدو گفت رو با سپهبد بگوی که امشب ز جایی که هستی مپوی به شبگیر برگرد و پیش من آی تهی کرد خواهم ز بیگانه جای بگویم بتو هرچ آید ز پند سخن چند یاد آمدم سودمند فرستاده آمد بر پهلوان بگفت آنچ بشنید مرد جوان چنین داد پاسخ که لشکر ز راه نخوانند باز ای خردمند شاه زره بازگشتن بد آید بفال به نیرو شود زین سخن بدسگال چو پیروز گردم بیایم برت درفشان کنم لشکر و کشورت فرستاده آمد به نزدیک شاه بگفت آنچه بشنید زان رزمخواه ز گفتار اوشاه خشنود گشت همه رنج پوینده بی سودگشت سپهدار شبگیر لشکر براند بر ایشان همی نام یزدان بخواند همی رفت تا کشور خوزیان ز لشکر کسی را نیامد زیان زنی با جوالی میان پر ز کاه همی رفت پویان میان سپاه سواری بیامد خرید آن جوال ندادش بها و بپیچید یال خروشان بیامد ببهرام گفت که کاهست لختی مرا در نهفت بهای جوالی همی داشتم به پیش سپاه تو بگذاشتم کنون بستد ازمن سواری به راه که دارد به سر بر ز آهن کلاه بجستند آن مرد را در زمان کشیدند نزد سپهبد دمان ستاننده را گفت بهرام گرد گناهی که کردی سرت را ببرد دوانش به پیش سراپرده برد سرو دست و پایش شکستند خرد میانش به خنجر به دو نیم کرد بدو مرد بیداد را بیم کرد خروشی برآمد ز پرده سرای که ای نامداران پاکیزه رای