شاهنامه — بخش 853 از 993

هرآنکس که او برگ کاهی ز کس ستاند نباشدش فریادرس میانش به خنجر کنم به دونیم بخرید چیزی که باید بسیم همی بود ز اندیشه هرمز به رنج ازان لشکرساوه و پیل و گنج به دل بر چو اندیشه بسیارگشت ز بهرام پر درد و تیمار گشت روانش پر از غم دلش به دو نیم همی داشتی زان به دل ترس و بیم شب تیره بر زد سر از برج ماه بخراد برزین چنین گفت شاه که بر ساز تا سوی دشمن شوی بکوشی و ز تاختن نغنوی سپاهش نگه کن که چند و چیند سپهبد کدامند و گردان کیند بفرمود تا نامهٔ پندمند نبشتند نزدیک آن پر گزند یکی نامه با هدیه شاهوار که آن را نشاید گرفتن شمار فرستاده را گفت سوی هری همی رو چو پیدا شود لشکری چنان دان که بهرام کنداورست مپندار کان لشکری دیگرست ازان راه نزدیک بهرام پوی سخن هرچ بشنیدی آن را بگوی بگویش که من با نوید و خرام بگسترد خواهم یکی خوب دام نباید که پیدا شود راز تو گر او بشنود نام و آواز تو من او را بدامت فراز آورم سخنهای چرب و دراز آورم برآراست خراد برزین به راه بیامد بران سو که فرمود شاه چو بهرام را دید با او بگفت سخنها کجا داشت اندر نهفت وزان جایگه شد سوی ساوه شاه بجایی که بد گنج و پیل و سپاه ورا دید بستود و بردش نماز شنیده همی گفت با او به راز بیفزود پیغامش از هر دری بدان تا شود لشکر اندر هری چوآمد به دشت هری نامدار سراپرده زد بر لب جویبار طلایه بیامد ز لشکر به راه بدیدند بهرام را با سپاه طلایه بدید آن دلاور سپاه بیامد دوان تا بر ساوه شاه بگفت آنک با نامور مهتری یکی لشکر آمد به دشت هری سخنها چو بشنید زو ساوه شاه پر اندیشه شد مرد جوینده راه ز خیمه فرستاده را باز خواند به تندی فراوان سخنها براند بدو گفت کای ریمن پر فریب مگر کز فرازی ندیدی نشیب برفتی ز درگاه آن خوارشاه بدان تا مرا دام سازی به راه به جنگ آوری پارسی لشکری زنی خیمه در مرغزار هری چنین گفت خراد برزین به شاه که پیش سپاه تو اندک سپاه گر آید بزشتی گمانی مبر که این مرزبانی بود بر گذر وگر زینهاری یکی نامجوی ز کشور سوی شاه بنهاد روی ور ای دون که ه بازارگانی سپاه بیاورد تا باشد ایمن به راه که باشد که آرد بروی تو روی ورگ کوه و دریا شود کینه جوی ز گفتار او شاد شد ساوه شاه بدو گفت ماناکه اینست راه چو خراد برزین سوی خانه رفت برآمد شب تیره از کوه تفت بسیجید و بر ساخت راه گریز بدان تا نیاید بدو رستخیز بدان گه که شب تیره تر گشت شاه به فغفور فرمود تا بی سپاه ز پیش پدر تا در پهلوان بیامد خردمند مرد جوان چو آمد به نزدیک ایران سپاه سواری برافگند فرزند شاه که پرسد که این جنگجویان کیند ازین تاختن ساخته بر چیند ز ترکان سواری بیامد چوگرد خروشید کای نامداران مرد سپهبد کدامست و سالارکیست به رزم اندرون نامبردار کیست که فغفور چشم ودل ساوه شاه ورا دید خواهد همی بی سپاه ز لشکر بیامد یکی رزمجوی به بهرام گفت آنچ بشنید زوی سپهدار آمد ز پرده سرای درفشی درفشان به سر بر بپای چو فغفور چینی بدیدش بتاخت سمند جهان را بخوی در نشاخت بپرسید و گفت از کجا رانده ای کنون ایستاده چرا مانده ای شنیدم که از پارس بگریختی که آزرده گشتی وخون ریختی