شاهنامه — بخش 86 از 993

چنین داد پاسخ که داغش مجوی کزین هست هر گونه ای گفت وگوی همی رخش خوانیم بورابرش است به خو آتشی و به رنگ آتش است خداوند این را ندانیم کس همی رخش رستمش خوانیم و بس سه سالست تا این بزین آمدست به چشم بزرگان گزین آمدست چو مادرش بیند کمند سوار چو شیر اندرآید کند کارزار بینداخت رستم کیانی کمند سر ابرش آورد ناگه ببند بیامد چو شیر ژیان مادرش همی خواست کندن به دندان سرش بغرید رستم چو شیر ژیان از آواز او خیره شد مادیان یکی مشت زد نیز بر گردنش کزان مشت برگشت لرزان تنش بیفتاد و برخاست و برگشت از وی بسوی گله تیز بنهاد روی بیفشارد ران رستم زورمند برو تنگتر کرد خم کمند بیازید چنگال گردی بزور بیفشارد یک دست بر پشت بور نکرد ایچ پشت از فشردن تهی تو گفتی ندارد همی آگهی بدل گفت کاین برنشست منست کنون کار کردن به دست منست ز چوپان بپرسید کاین اژدها به چندست و این را که خواهد بها چنین داد پاسخ که گر رستمی برو راست کن روی ایران زمی مر این را بر و بوم ایران بهاست بدین بر تو خواهی جهان کرد راست لب رستم از خنده شد چون بسد همی گفت نیکی ز یزدان سزد به زین اندر آورد گلرنگ را سرش تیز شد کینه و جنگ را گشاده زنخ دیدش و تیزتگ بدیدش که دارد دل و تاو و رگ کشد جوشن و خود و کوپال او تن پیلوار و بر و یال او چنان گشت ابرش که هر شب سپند همی سوختندش ز بیم گزند چپ و راست گفتی که جادو شدست به آورد تا زنده آهو شدست دل زال زر شد چو خرم بهار ز رخش نوآیین و فرخ سوار در گنج بگشاد و دینار داد از امروز و فردا نیامدش یاد بزد مهره در جام بر پشت پیل ازو برشد آواز تا چند میل خروشیدن کوس با کرنای همان ژنده پیلان و هندی درای برآمد ز زاولستان رستخیز زمین خفته را بانگ برزد که خیز به پیش اندرون رستم پهلوان پس پشت او سالخورده گوان چنان شد ز لشکر در و دشت و راغ که بر سر نیارست پرید زاغ تبیره زدندی همی شست جای جهان را نه سر بود پیدا نه پای به هنگام بشکوفهٔ گلستان بیاورد لشکر ز زابلستان ز زال آگهی یافت افراسیاب برآمد ز آرام و از خورد و خواب بیاورد لشکر سوی خوار ری بران مرغزاری که بد آب و نی ز ایران بیامد دمادم سپاه ز راه بیابان سوی رزمگاه ز لشکر به لشکر دو فرسنگ ماند سپهبد جهاندیدگان را بخواند بدیشان چنین گفت کای بخردان جهاندیده و کارکرده ردان هم ایدر من این لشکر آراستم بسی سروری و مهی خواستم پراگنده شد رای بی تخت شاه همه کار بی روی و بی سر سپاه چو بر تخت بنشست فرخنده زو ز گیتی یکی آفرین خاست نو شهی باید اکنون ز تخم کیان به تخت کیی بر کمر بر میان شهی کاو باورنگ دارد ز می که بی سر نباشد تن آدمی نشان داد موبد مرا در زمان یکی شاه با فر و بخت جوان ز تخم فریدون یل کیقباد که با فر و برزست و با رای و داد به رستم چنین گفت فرخنده زال که برگیر کوپال و بفراز یال برو تازیان تا به البرز کوه گزین کن یکی لشکر همگروه ابر کیقباد آفرین کن یکی مکن پیش او بر درنگ اندکی به دو هفته باید که ایدر بوی گه و بیگه از تاختن نغنوی بگویی که لشکر ترا خواستند همی تخت شاهی بیاراستند که در خورد تاج کیان جز تو کس نبینیم شاها تو فریادرس