شاهنامه — بخش 861 از 993

بجوشید و رخسارگان کرد زرد به درد دل آهنگ آورد کرد سپه بودش از جنگیان صدهزار همه نامدار از در کارزار ز خرگاه لشکر به هامون کشید به نزدیکی رود جیحون کشید وزان پس کجا نامه پهلوان بیامد بر شاه روشن روان نشسته جهان دار با موبدان همی گفت کای نامور بخردان دو هفته بدین بارگاه مهی نیامد ز بهرام هیچ آگهی چه گویید ازین پس چه شاید بدن بباید بدین داستان ها زدن همانگه که گفت این سخن شهریار بیامد ز درگاه سالار بار شهنشاه را زان سخن مژده داد که جاوید بادا جهان دار شاد که بهرام بر ساوه پیروز گشت به رزم اندرون گیتی افروز گشت سبک مرد بهرام را پیش خواند وزان نامدارانش برتر نشاند فرستاده گفت ای سر افراز شاه به کام تو شد کام آن رزم گاه انوشه بدی شاد و رامش پذیر که بخت بد اندیش توگشت پیر سر ساوه شاهست و کهتر پسر که فغفور خواندیش وی را پدر زده بر سرنیزه ها بر درست همه شهر نظاره آن سرست شهنشاه بشنید بر پای خاست بزودی خم آورد بالای راست همی بود بر پیش یزدان به پای همی گفت کای داور رهنمای بد اندیش ما را تو کردی تباه تویی آفریننده هور و ماه چنان زار و نومید بودم ز بخت که دشمن نگون اندر آمد ز تخت سپهبد نکرد این نه جنگی سپاه که یزدان بد این جنگ را نیک خواه بیاورد زان پس صد و سی هزار ز گنجی که بود از پدر یادگار سه یک زان نخستین بدرویش داد پرستندگان را درم بیش داد سه یک دیگر از بهر آتشکده همان بهر نوروز و جشن سده فرستاد تا هیربد را دهند که در پیش آتشکده برنهند سیم بهره جایی که ویران بود رباطی که اندر بیابان بود کند یکسر آباد جوینده مرد نباشد به راه اندرون بیم و درد ببخشید پس چار ساله خراج به درویش و آن را که بد تخت عاج نبشتند پس نامه از شهریار به هرکشوری سوی هرنامدار که بهرام پیروز شد بر سپاه بریدند بی بر سر ساوه شاه پرستنده بد شاه در هفت روز به هشتم چو بفروخت گیتی فروز فرستادهٔ پهلوان رابخواند به مهر از بر نامداران نشاند مر آن نامه را خوب پاسخ نبشت درختی به باغ بزرگی بکشت یکی تخت سیمین فرستاد نیز دو نعلین زرین و هر گونه چیز ز هیتال تا پیش رود برک به بهرام بخشید و بنوشت چک بفرمود کان خواسته بر سپاه ببخش آنچ آوردی از رزم گاه مگرگنج ویژه تن ساوه شاه که آورد باید بدین بارگاه وزان پس تو خود جنگ پرموده ساز ممان تا شود خصم گردن فراز هم ایرانیان را فرستاد چیز نبشته به هر شهر منشور نیز فرستاده را خلعت آراستند پس اسب جهان پهلوان خواستند فرستاده چون پیش بهرام شد سپهدار از و شاد و پدرام شد غنیمت ببخشید پس بر سپاه جز از گنج ناپاک دل ساوه شاه فرستاد تا استواران خویش جهان دیده ونام داران خویش ببردند یک سر به درگاه شاه سپهبد سوی جنگ شد با سپاه ازو چون بپرموده شد آگهی که جوید همی تخت شاهنشهی دزی داشت پرموده افراز نام کزان دز بدی ایمن و شادکام نهاد آنچ بودش بدز در درم ز دینار وز گوهر و بیش و کم ز جیحون گذر کرد خود با سپاه بیامد گرازان سوی زرم گاه دو لشکر به تنگ اندر آمد به جنگ به ره بر نکردند جایی درنگ بدو منزل بلخ هر دو سپاه گزیدند شایسته دو رزم گاه میان دو لشکر دو فرسنگ بود که پهنای دشت از در جنگ بود