شاهنامه — بخش 862 از 993

دگر روز بهرام جنگی برفت به دیدار گردان پرموده تفت نگه کرد پرموده را بدید ز هامون یکی تند بالا گزید سپه را سراسر همه برنشاند چنان شد که در دشت جایی نماند سپه دید پرموده چندانک دشت ز دیدار ایشان همی خیره گشت و را دید در پیش آن لشکرش به گردون برآورده جنگی سرش غمی گشت و با لشکر خویش گفت که این پیش رو را هزبرست جفت شمار سپاهش پدیدار نیست هم این رزم را کس خریدار نیست سپهدار گردن کش و خشمناک همی خون شود زیر او تیره خاک چو شب تیره گردد شبیخون کنیم ز دل بیم و اندیشه بیرون کنیم چو پرموده آمد به پرده سرای همی زد ز هر گونه از جنگ رای همی گفت کین از هنرها یکیست اگر چه سپه شان کنون اندکیست سواران و گردان پر مایه اند ز گردن کشان برترین پایه اند سلیحست وبهرام شان پیش رو که گردد سنان پیش او خار و خو به پیروزی ساوه شاه اندرون گرفته دل و مست گشته به خون اگر یار باشد جهان آفرین به خون پدر خواهم از کوه کین بدان گه که بهرام شد جنگ جوی از ایران سوی ترک بنهاد روی ستاره شمر گفت بهرام را که در چارشنبه مزن گام را اگر زین به پیچی گزند آیدت همه کار ناسودمند آیدت یکی باغ بد در میان سپاه ازین روی و زان روی بد رزم گاه بشد چارشنبه هم از بامداد بدان باغ کامروز باشیم شاد ببردند پرمایه گستردنی می و رود و رامشگر و خوردنی بیامد بدان باغ و می درکشید چوپاسی ز تیره شب اندر کشید طلایه بیامد بپرموده گفت که بهرام را جام و باغست جفت سپهدار ازان جنگیان شش هزار زلشکر گزین کرد گرد و سوار فرستاد تا گرد بر گرد باغ بگیرند گردنکشان بی چراغ چو بهرام آگه شد از کارشان زرای جهانجوی و بازارشان یلان سینه را گفت کای سرافراز بدیوار باغ اندرون رخنه ساز پس آنگاه بهرام و ایزد گشسب نشستند با جنگجویان بر اسب ازان رخنه باغ بیرون شدند که دانست کان سرکشان چون شدند برآمد ز در نالهٔ کرنای سپهبد باسب اندر آورد پای سبک رخنهٔ دیگر اندر زدند سپه را یکایک بهم بر زدند هم تاخت بهرام خشتی بدست چناچون بود مردم نیم مست نجستند گردان کس از دست اوی به خون گشت یازان سر شست اوی برآمد چکاچاک و بانگ سران چو پولاد را پتک آهنگران ازان باغ تا جای پرموده شاه تن بی سران بد فگنده به راه چوآمد بلشکر گه خویش باز شبیخون سگالید گردن فراز چو نیمی زتیره شب اندر گذشت سپهدار جنگی برون شد به دشت سپهبد بران سوی لشکر کشید زترکان طلایه کس او را ندید چو آمد به نزدیک ی رزمگاه دم نای رویین برآمد ز راه چو آواز کوس آمد و کرنای بجستند ترکان جنگی ز جای زلشکر بران سان برآمد خروش که شیر ژیان را بدرید گوش به تاریکی اندر دهاده بخاست ز دست چپ لشکر و دست راست یکی مر دگر را ندانست باز شب تیره و نیزه های دراز بخنجر همی آتش افروختند زمین و هوا را همی سوختند ز ترکان جنگی فراوان نماند ز خون سنگها جز به مرجان نماند گریزان همی رفت مهتر چو گرد دهن خشک و لبها شده لاجورد چنین تا سپیده دمان بردمید شب تیره گون دامن اندر کشید سپهدار ایران بترکان رسید خروشی چوشیر ژیان برکشید بپرموده گفت ای گریزنده مرد تو گرد دلیران جنگی مگرد نه مردی هنوز ای پسر کودکی روا باشد ار شیرمادر مکی