شاهنامه — بخش 865 از 993

بگیر ونگه دار وخانش بسوز به فرخ پی وفال گیتی فروز گر ای دون که لشکر فزون بایدت فزونتر بود رنج بگزایدت بدین نامهٔ دیگر از من بخواه فرستیم چندانک باید سپاه وز ایرانیان هرکه نزدیک تست که کردی همه راستی را درست بدین نامه در نام ایشان ببر ز رنجی که بردند یابند بر سپاه تو را مرزبانی دهم تو را افسر و پهلوانی دهم چو نامه بیامد بر پهلوان دل پهلو نامور شد جوان ازان نامه اندر شگفتی بماند فرستاده و ایرانیان را بخواند همان خلعت شاه پیش آورید برو آفرین کرد هرکس که دید سخنهای ایرانیان هرچ بود بران نامه اندر بدیشان نمود ز گردان برآمد یکی آفرین که گفتی بجنبید روی زمین همان نامور نامهٔ زینهار که پرموده را آمد از شهریار بدان دز فرستاد نزدیک اوی درخشنده شد جان تاریک اوی فرود آمد از بارهٔ نامدار بسی آفرین خواند برشهریار همه خواسته هرچ بد در حصار نبشتند چیزی که آید به کار فرود آمد از دز سرافراز مرد باسب نبرد اندر آمد چوگرد همی رفت با لشکر از دز به راه نکرد ایچ بهرام یل را نگاه چوآن دید بهرام ننگ آمدش وگر چند شاهی بچنگ آمدش فرستاد و او را همانگه ز راه پیاده بیاورد پیش سپاه چنین گفت پرموده او را که من سرافراز بودم بهر انجمن کنون بی منش زینهاری شدم ز ارج بلندی بخواری شدم بدین روز خود نیستی خوش منش که پیش آمدم ای بد بد کنش کنون یافتم نامهٔ زینهار همی رفت خواهم بر شهریار مگر با من او چون برادر شود ازو رنج بر من سبکتر شود تو را با من اکنون چه کارست نیز سپردم تو را تخت شاهی و چیز برآشفت بهرام و شد شوخ چشم زگفتار پرموده آمد بخشم بتندیش یک تازیانه بزد بران سان که از ناسزایان سزد ببستند هم در زمان پای اوی یکی تنگ خرگاه شد جای اوی چو خراد برزین چنان دید گفت که این پهلوان را خرد نیست جفت بیامد بنزد دبیر بزرگ بدو گفت کین پهلوان سترگ بیک پر پشه ندارد خرد ازی را کسی را بکس نشمرد ببایدش گفتن کزین چاره نیست ورا بتر از خشم پتیاره نیست به نزدیک بهرام رفت آن دو مرد زبانها پراز بند و رخ لاژورد بگفتند کین رنج دادی بباد سر نامور پر ز آتش مباد بدانست بهرام کان بود زشت باب اندرافگند و تر گشت خشت پشیمان شد وبند او برگرفت ز کردار خود دست بر سرگرفت فرستاد اسبی بزرین ستام یکی تیغ هندی بزرین نیام هم اندر زمان شد به نزدیک اوی که روشن کند جان تاریک اوی همی بود تا او میان را ببست یکی بارهٔ تیزتگ برنشست سپهبد همی راند با اوبه راه بدید آنک تازه نبد روی شاه بهنگام پدرود کردنش گفت که آزار داری ز من درنهفت گرت هست با شاه ایران مگوی نیاید تو را نزد او آب روی بدو گفت خاقان که ما راگله زبختست و کردم به یزدان یله نه من زان شمارم که از هرکسی سخنها همی راند خواهم بسی اگر شهریار تو زین آگهی نیابد نزیبد برو بر مهی مرا بند گردون گردنده کرد نگویم که با من بدی بنده کرد ز گفتار اوگشت بهرام زرد بپیچید و خشم از دلیری بخورد چنین داد پاسخ که آمد نشان ز گفتار آن مهتر سرکشان که تخم بدی تا توانی مکار چوکاری برت بر دهد روزگار بدو گفت بهرام کای نامجوی سخنها چنین تا توانی مگوی