شاهنامه — بخش 867 از 993

همان شوشه زر وبرو بافته بگوهر سر شوشه برتافته دو برد یمانی همه زربفت بسختند هر یک بمن بود هفت سپهبد زکشی و کنداوری نبود آگه از جستن داوری دو برد یمانی بیکسونهاد دو موزه به نامه نکرد ایچ یاد بفرمود زان پس که پیداگشسب همی با سواران نشیند براسب زلشکر گزین کرد مردی هزار که با اوشود تا درشهریار زخاقان شتر خواست ده کاروان شمرد آن زمان جمله بر ساروان سواران پس پشت وخاقان زپیش همی راند با نامداران خویش چو خاقان بیامد به نزدیک شاه ابا گنج دیرینه و با سپاه چوبشنید شاه جهان برنشست به سر بر یکی تاج و گرزی بدست بیامد چنین تا بدرگه رسید ز دهلیز چون روی خاقان بدید همی بود تا چونش بیند به راه فرود آید او همچنان با سپاه ببیندش و برگردد از پیش اوی پراندیشه بد زان سخن نامجوی پس آنگاه خاقان چنان هم بر اسب ابا موبد خویش پیداگشسب فرود آمد از اسب خاقان همان بیامد برشاه ایران دمان درنگی ببد تا جهاندار شاه نشست از بر تازی اسبی سیاه شهنشاه اسب تگاور براند بدهلیز با او زمانی بماند چوخاقان برفت از در شهریار عنانش گرفت آن زمان پرده دار پیاده شد از باره پرموده زود بران کهتری جادوییها نمود پیاده همان شاه دستش بدست بیا و در او را بجای نشست خرامان بیامد به نزدیک تخت مراورا شهنشاه بنواخت سخت بپرسید و بنشاختش پیش خویش بگفتند بسیار ز انداره بیش سزاوار او جایگه ساختند یکی خرم ایوان بپرداختند ببردند چیزی که شایسته بود همان پیش پرموده بایسته بود سپه را به نزدیک او جای کرد دبیری بدان کاربر پای کرد چو آگه شد از کار آن خواسته که آورد پرموده آراسته به میدان فرستاده تا همچنان برد بار پرمایه با ساروان چوآسود پرموده از رنج راه بهشتم یکی سور فرمود شاه چو خاقان زپیش جهاندار شاه نشستند برخوان او پیش گاه بفرمود تابار آن شتران بپشت اندر آرند پیش سران کسی برگرفت از کشیدن شمار بیک روز مزدور بدصدهزار دگر روز هم بامداد پگاه بخوان برمی آورد وبنشست شاه زمیدان ببردند پنجه هزار هم ازتنگ بر پشت مردان کار از آورده صد گنج شد ساخته دل شاه زان کار پرداخته یکی تخت جامه بفرمود شاه کز آنجا بیارند پیش سپاه همان بر کمر گوهر شاهوار که نامد همی ارز او در شمار یکی آفرین خاست از بزمگاه که پیروز باداین جهاندار شاه بیین گشسب آن زمان شاه گفت که با او بدش آشکار و نهفت که چون بینی این کار چوبینه را بمردی به کار آورد کینه را چنین گفت آیین گشسب دبیر که ای شاه روشن دل و یادگیر بسوری که دستانش چوبین بود چنان دان که خوانش نو آیین بود ز گفتار او شاه شد بدگمان روانش پراندیشه بدیک زمان هیونی بیامد همانگه سترگ یکی نامه ای از دبیر بزرگ که شاه جهان جاودان شادباد همه کار اوبخشش وداد باد چنان دان که برد یمانی دوبود همه موزه از گوهر نابسود همان گوشوار سیاوش رد کزو یادگارست ما را خرد ازین چار دو پهلوان برگرفت چو او دید رنج این نباشد شگفت زشاهک بپرسید پس نامجوی کزین هرچ دیدی یکایک بگوی سخن گفت شاهک برین همنشان برآشفت زان شاه گردنکشان هم اندر زمان گفت چوبینه راه همی گم کند سربرآرد بماه