شاهنامه — بخش 868 از 993

یکی آنک خاقان چین رابزد ازان سان که ازگوهر بد سزد دگر آنک چون گوشوارش به کار بیامد مگرشد یکی شهریار همه رنج او سر به سر بادگشت همه داد دادنش بیداد گشت بگفت این و پرموده را پیش خواند بران نامور پیشگاهش نشاند ببودند وخوردند تا شب زراه بیفشاند آن تیره زلف سیاه بخاقان چین گفت کز بهر من بسی زنج دیدی توازشهرمن نشسته بیازید ودستش گرفت ازو ماند پرموده اندر شگفت بدو گفت سوگند ما تازه کن همان کار بر دیگر اندازه کن بخوردند سوگندهای گران به یزدان پاک وبه جان سران که از شاه خاقان نپیچد به دل ندارد به کاری ورا دلگسل بگاه وبتاج و بخورشیدوماه بذرگشسب و به آذرپناه به یزدان که او برتر ازبرتریست نگارندهٔ زهره ومشتریست که چون بازگردی نپیچی زمن نه از نامداران این انجمن بگفتند وز جای برخاستند سوی خوابگه رفتن آراستند چوبرزد سرازکوه زرد آفتاب سرتاجداران برآمد زخواب یکی خلعت آراسته بود شاه ز زرین وسیمین و اسب وکلاه به نزدیک خاقان فرستاد شاه دومنزل همی رفت با او به راه سه دیگر نپیمود راه دراز درودش فرستاد وزو گشت باز چو آگاهی آمد سوی پهلوان ازان خلعت شهریار جهان زخاقان چینی که از نزد شاه چنان شاد برگشت و آمد به راه پذیره شدش پهلوان سوار از ایران هرآنکس که بد نامدار علف ساخت جایی که اوبرگذشت به شهروده و منزل وکوه دشت همی ساخت پوزش کنان پیش اوی پراز شرم جان بداندیش اوی چوپرموده را دید کرد آفرین ازو سربپیچید خاقان چین نپذرفت ازو هرچ آورده بود علفت بود اگر بدره وبرده بود همی راند بهرام با او به راه نکرد ایچ خاقان بدو بر نگاه بدین گونه برتاسه منزل براند که یک روز پرموده اورانخواند چهارم فرستاد خاقان کسی که برگرد چون رنج دیدی بسی چوبشنید بهرام برگشت از وی بتندی سوی بلخ بنهاد روی همی بود دربلخ چندی دژم زکرده پشیمان ودل پر زغم جهاندار زو هم نه خشنودبود زتیزی روانش پراز دود بود از آزار خاقان چینی نخست که بهرام آزار او را بجست دگر آنک چیزی که فرمان نبود ببرداشتن چون دلیری نمود یکی نامه بنوشت پس شهریار ببهرام کای دیو ناسازگار ندانی همی خویشتن راتوباز چنین رابزرگان شدی بی نیاز هنرها ز یزدان نبینی همی به چرخ فلک برنشینی همی زفرمان من سربپیچیده ای دگرگونه کاری بسیجیده ای نیاید همی یادت از رنج من سپاه من و کوشش وگنج من ره پهلوانان نسازی همی سرت به آسمان برفرازی همی کنون خلعت آمد سزاوار تو پسندیده و در خور کار تو چوبنهاد برنامه برمهرشاه بفرمود تا دو کدانی سیاه بیارند با دوک و پنبه دروی نهاده بسی ناسزا رنگ وبوی هم از شعر پیراهن لاژورد یکی سرخ مقناع و شلوار زرد فرستاده پر منش برگزید که آن خلعت ناسزا را سزید بدو گفت کاین پیش بهرام بر بگو ای سبک مایه بی هنر توخاقان چین را ببندی همی گزند بزرگان پسندی همی زتختی که هستی فرود آرمت ازین پس بکس نیزنشمارمت فرستاده با خلعت آمد چوباد شنیده سخنها همه کرد یاد چو بهرام با نامه خلعت بدید شکیبایی وخامشی برگزید همی گفت کینست پاداش من چنین از پی شاه پرخاش من