شاهنامه — بخش 871 از 993

بدو گفت زان پس که تو ساز خویش بژرفی نگه دار و مگریز بیش وزین روی خراد برزین نهان همی تاخت تا نزد شاه جهان همه گفتنیها بدوبازگفت همه رازها برگشاد از نهفت چنین تا ازان بیشه و مرغزار یکایک همی گفت با شهریار وزان رفتن گور و آن راه تنگ ز آرام بهرام و چندین درنگ وزان رفتن کاخ گوهرنگار پرستندگان و زن تاجدار یکایک بگفت آن کجا دیده بود دگر هرچ ازکار پرسیده بود ازان تاجورماند اندر شگفت سخن هرچ بشنید در دل گرفت چوگفتار موبد بیاد آمدش ز دل بر یکی سرد باد آمدش همان نیز گفتار آن فال گوی که گفت او بپیچید زتخت تو روی سبک موبد موبدان را بخواند بران جای خراد برزین نشاند بخراد برزین چنین گفت شاه که بگشای لب تا چه دیدی به راه بفرمان هرمز زبان برگشاد سخنها یکایک همه کرد یاد بدوشاه گفت این چه شاید بدن همه داستانها بباید زدن که در بیشه گوری بود رهنمای میان بیابان بی بر سرای برتخت زرین یکی تاجدار پرستار پیش اندرون شاهوار بکردار خوابیست این داستان که برخواند از گفته باستان چنین گفت موبد بشاه جهان که آن گور دیوی بود درنهان چوبهرام را خواند از راستی پدید آمد اندر دلش کاستی همان کاخ جادوستانی شناس بدان تخت جادو زنی ناسپاس که بهرام را آن سترگی نمود چنان تاج وتخت بزرگی نمود چوبرگشت ازو پرمنش گشت ومست چنان دان که هرگز نیاید بدست کنون چاره ای کن که تا آن سپاه ز بلخ آوری سوی این بارگاه پشیمان شد از دوکدان شهریار وزان پنبه وجامهٔ نابکار برین بر نیامد بسی روزگار که آمد کس از پهلوان سوار یکی سله پرخنجری داشته یکایک سرتیغ برگاشته بیاورد وبنهاد درپیش شاه همی کرد شاه اندر آهن نگاه بفرمود تا تیغها بشکنند دران سلهٔ نابکار افگنند فرستاد نزدیک بهرام باز سخنهای پیکار و رزم دراز بدو نیمه کرده نهاده بجای پراندیشه شد مرد برگشته رای فرستاد وایرانیان را بخواند همه گرد آن سله اندرنشاند چنین گفت کین هدیهٔ شهریار ببینید واین را مدارید خوار پراندیشه شد لشکر ازکار شاه به گفتار آن پهلوان سپاه که یک روزمان هدیه شهریار بود دوک وآن جامهٔ پرنگار شکسته دگر باره خنجر بود ز زخم و ز دشنام بتر بود چنین شاه برگاه هرگز مباد نه آنکس که گیرد ازونیزباد اگر نیز بهرام پورگشسب بران خاک درگاه بگذارد اسب زبهرام مه مغز بادا مه پوست نه آن راکم بها راکه بهرام ازوست سپهبد چو گفتار ایشان شنید دل لشکر از تاجور خسته دید بلشکر چنین گفت پس پهلوان که بیدار باشید و روشن روان که خراد برزین برشهریار سخنهای پوشیده کردآشکار کنون یک بیک چارهٔ جان کنید همه بامن امروز پیمان کنید مگر کس فرستم زلشکر به راه که دارند ما را زلشکر نگاه وگرنه مرا روز برگشته گیر سپه رایکایک همه کشته گیر بگفت این وخود ساز دیگر گرفت نگه کن کنون تا بمانی شگفت پراگند بر گرد کشور سوار بدان تا مگر نامه شهریار بیاید به نزدیک ایرانیان ببندند پیکار وکین رامیان برین نیز بگذشت یک روزگار نخواندند کس نامه شهریار ازان پس گرانمایگان را بخواند بسی رازها پیش ایشان براند چوهمدان گشسب ودبیر بزرگ یلان سینه آن نامدار سترگ