شاهنامه — بخش 872 از 993

چوبهرام گرد آن سیاوش نژاد چوپیدا گشسب آن خردمند وراد همی رای زد با چنین مهتران که بودند شیران کنداوران چنین گفت پس پهلوان سپاه بدان لشکر تیزگم کرده راه که ای نامداران گردن فراز برای شما هرکسی را نیاز ز ما مهتر آزرده شد بی گناه چنین سربپیچید زآیین وراه چه سازید ودرمان این کارچیست نباید که برخسته باید گریست هرآنکس که پوشید درد ازپزشک زمژگان فروریخت خونین سرشک زدانندگان گر بپوشیم راز شود کارآسان بما بر دراز کنون دردمندیم اندرجهان بداننده گوییم یکسر نهان برفتیم ز ایران چنین کینه خواه بدین مایه لشکر بفرمان شاه ازین بیش لشکر نبیند کسی وگر چند ماند بگیتی بسی چوپرمودهٔ گرد با ساوه شاه اگر سوی ایران کشیدی سپاه نیرزید ایران بیک مهره موم وزان پس همی داشت آهنگ روم بپرموده و ساوه شاه آن رسید که کس درجهان آن شگفتی ندید اگر چه فراوان کشیدیم رنج نه شان پیل ماندیم زان پس نه گنج بنوی یکی گنج بنهاد شاه توانگر شد آشفته شد بر سپاه کنون چارهٔ دام او چون کنیم که آسان سر از بند بیرون کنیم شهنشاه راکارهاساختست وزین چاره بی رنج پرداختست شما هریکی چارهٔ جان کنید بدین خستگی تاچه درمان کنید من از راز پردخته کردم دلم زتیمارجان را همی بگسلم پس پردهٔ نامور پهلوان یکی خواهرش بود روشن روان خردمند راگردیه نام بود دلارام وانجام بهرام بود چواز پرده گفت برادر شنید برآشفت وز کین دلش بردمید بران انجمن شد سری پرسخن زبان پر ز گفتارهای کهن برادر چو آواز خواهر شنید زگفتار وپاسخ فرو آرمید چنان هم زگفتار ایرانیان بماندند یکسر زبیم زیان چنین گفت پس گردیه با سپاه که ای نامداران جوینده راه زگفتار خامش چرا ماندید چنین از جگر خون برافشاندید ز ایران سرانید وجنگ آوران خردمند ودانا وافسونگران چه بینید یکسر به کار اندرون چه بازی نهید اندرین دشت خون چنین گفت ایزد گشسب سوار که ای ازگرانمایگان یادگار زبانهای ماگر شود تیغ نیز زدریای رای تو گیرد گریز همه کارهای شما ایزدیست زمردی و ز دانش و بخردیست نباید که رای پلنگ آوریم که با هرکسی رای جنگ آوریم مجویید ازین پس کس ازمن سخن کزین باره ام پاسخ آمد ببن اگر جنگ سازید یاری کنیم به پیش سواران سواری کنیم چوخشنود باشد ز من پهلوان برآنم که جاوید مانم جوان چوبهرام بشنید گفتار اوی میانجی همی دید کردار اوی ازان پس یلان سینه را دید وگفت که اکنون چه داری سخن درنهفت یلان سینه گفت ای سپهدار گرد هرآنکس که اوراه یزدان سپرد چو پیروزی و فرهی یابد اوی بسوی بدی هیچ نشتابد اوی که آن آفرین باز نفرین شود وزو چرخ گردنده پرکین شود چو یزدان تو را فرهی داد و بخت همه لشکر گنج با تاج وتخت ازو گر پذیری بافزون شود دل از ناسپاسی پرازخون شود ازان پس ببهرام بهرام گفت که ای با خردیاروبا رای جفت چه گویی کزین جستن تخت وگنج بزرگیست فرجام گر درد ورنج بخندید بهرام ازان داوری ازان پس برانداخت انگشتری بدو گفت چندانک این در هوا بماند شود بنده ای پادشا بدو گفت کین را مپندار خرد که دیهیم را خرد نتوان شمرد چنین گفت زان پس بپیداگشسب که ای تیغ زن شیر تا زنده اسب