شاهنامه — بخش 877 از 993

یکی مرد بد بسته از شهر اوی به زندان شاه اندرون چاره جوی چوبشنید کیین گشسب سوار همی رفت خواهد سوی کارزار کسی را ززندان به نزدیک اوی فرستاد کای مهتر نامجوی زشهرت یکی مرد زندانیم نگویم همانا که خود دانیم مرا گر بخواهی توازشهریار دوان با توآیم برین کارزار به پیش تو جان رابکوشم به جنگ چو یابم رهایی ز زندان تنگ فرستاد آیین گشسب آن زمان کسی را بر شاه گیتی دمان که همشهری من ببند اندرست به زندان ببیم و گزند اندرست بمن بخشد او را جهاندار شاه بدان تاکنون با من آید به راه بدو گفت شاه آن بد نابکار به پیش تو درکی کند کارزار یکی مرد خونریز و بیکار و دزد بخواهی ز من چشم داری بمزد ولیکن کنون زین سخن چاره نیست اگر زو بتر نیز پتیاره نیست بدو داد مرد بد آمیز را چنان بدکنش دیو خونریز را بیاورد آیین گشسب آن سپاه همی راند چون باد لشکر به راه بدین گونه تا شهر همدان رسید بجایی که لشکر فرود آورید بپرسید تا زان گرانمایه شهر کسی دارد از اختر و فال بهر بدو گفت هر کس که اخترشناس بنزد تو آید پذیرد سپاس یکی پیرزن مایه دار ایدرست که گویی مگر دیدهٔ اخترست سخن هرچ گوید نیاید جز آن بگوید بتموز رنگ خزان چوبشنید گفتارش آیین گشسب هم اندر زمان کس فرستاد و اسب چوآمد بپرسیدش ازکارشاه وزان کو بیاورد لشکر به راه بدو گفت ازین پس تو درگوش من یکی لب بجنبان که تا هوش من ببستر برآید زتیره تنم وگر خسته ازخنجر دشمنم همی گفت با پیرزن راز خویش نهان کرده ازهرکس آواز خویش میان اندران مرد کو را زشاه رهانید و با او بیامد به راه به پیش زن فالگو برگذشت بمهتر نگه کرد واندر گذشت بدو پیرزن گفت کین مرد کیست که از زخم او برتو باید گریست پسندیده هوش تو بردست اوست که مه مغز بادش بتن در مه پوست چوبشنید آیین گشسب این سخن بیاد آمدش گفت و گوی کهن که از گفت اخترشناسان شنید همی کرد برخویشتن ناپدید که هوش تو بر دست همسایه ای یکی دزد و بیکار و بیمایه ای برآید به راه دراز اندرون تو زاری کنی او بریزدت خون یکی نامه بنوشت نزدیک شاه که این را کجا خواستستم به راه نبایست کردن ز زندان رها که این بتر از تخمهٔ اژدها همی گفت شاه این سخن با رهی رهی را نبد فر شاهنشهی چوآید بفرمای تا درزمان ببرد بخنجر سرش بدگمان نبشت و نهاد از برش مهر خویش چو شد خشک همسایه را خواند پیش فراوانش بستود و بخشید چیز بسی برمنش آفرین کرد نیز بدو گفت کین نامه اندر نهان ببرزود نزدیک شاه جهان چوپاسخ کند زود نزد من آر نگر تا نباشی بر شهریار ازو بستد آن نامه مرد جوان زرفتن پر اندیشه بودش روان همی گفت زندان و بندگران کشیدم بدم ناچمان و چران رهانید یزدان ازان سختیم ازان گرم و تیمار و بدبختیم کنون باز گردم سوی طیسفون بجوش آمد اندر تنم مغز وخون زمانی همی بد بره بر نژند پس از نامه شاه بگشاد بند چوآن نامهٔ پهلوان را بخواند زکار جهان در شگفتی بماند که این مرد همسایه جانم بخواست همی گفت کین مهتری را سزاست به خون م کنون گر شتاب آمدش مگر یاد زین بد بخواب آمدش ببیند کنون رای خون ریختن بیاساید از رنج و آویختن پراندیشه دل زره بازگشت چنان بد که با باد انباز گشت