شاهنامه — بخش 884 از 993

سزد گر ز دل خشم بیرون کنی نجوشی وبر تیزی افسون کنی ز دارندهٔ دادگر یادکن خرد را بدین یاد بنیاد کن یکی کوه داری بزیر اندورن که گر بنگری برتر از بیستون گر از تو یکی شهریار آمدی مغیلان بی بر ببار آمدی تو را دل پراندیشه مهتریست ببینیم تا رای یزدان بچیست ندانم که آمختت این بد تنی تو را با چنین کیش آهرمنی هران کاین سخن با تو گوید همی به گفتار مرگ تو جوید همی بگفت وفرود آمد از خنگ عاج ز سر بر گرفت آن بهاگیر تاج بنالید و سر سوی خورشید کرد زیزدان دلش پرزامید کرد چنین گفت کای روشن دادگر درخت امید از تو آید ببر تو دانی که بر پیش این بنده کیست کزین ننگ بر تاج باید گریست وزانجا سبک شد بجای نماز همی گفت با داور پاک راز گر این پادشاهی زتخم کیان بخواهد شدن تا نبندم میان پرستنده باشم بتشکده نخواهم خورش جز زشیر دده ندارم به گنج اندرون زر وسیم بگاه پرستش بپوشم گلیم گر ای دون که این پادشاهی مراست پرستنده و ایمن و داد و راست تو پیروز گردان سپاه مرا به بنده مده تاج وگاه مرا اگرکام دل یابم این تاج واسپ بیارم دمان پیش آذرگشسپ همین یاره وطوق واین گوشوار همین جامهٔ زر گوهرنگار همان نیزده بدره دینار زرد فشانم برین گنبد لاژورد پرستندگان رادهم ده هزار درم چون شوم برجهان شهریار زبهرامیان هرک گردد اسیر به پیش من آرد کسی دستگیر پرستنده فرخ آتش کنم دل موبد و هیربد خوش کنم بگفت این وز خاک برپای خاست ستمدیده گویندهٔ بود راست زجای نیایش بیامد چوگرد به بهرام چوبینه آواز کرد که ای دوزخی بندهٔ دیو نر خرد دور و دور از تو آیین وفر ستمگاره دیویست با خشم و زور کزین گونه چشم تو را کرد کور بجای خرد خشم و کین یافتی زدیوان کنون آفرین یافتی تو را خارستان شارستانی نمود یکی دوزخی بوستانی نمود چراغ خرد پیش چشمت بمرد زجان و دلت روشنایی ببرد نبودست جز جادوی پرفریب که اندر بلندی نمودت نشیب بشاخی همی یازی امروز دست که برگش بود زهر وبارش کبست نجستست هرگز تبار تواین نباشد بجوینده بر آفرین تو را ایزد این فر و برزت نداد نیاری ز گرگین میلاد یاد ایا مرد بدبخت وبیدادگر بنابودنیها گمانی مبر که خرچنگ رانیست پرعقاب نپرد عقاب از بر آفتاب به یزدان پاک وبتخت وکلاه که گر من بیابم تو را بی سپاه اگر برزنم بر تو برباد سرد ندارمت رنجه زگرد نبرد سخنها شنیدیم چندی درشت به پیروزگر بازهشتیم پشت اگر من سزاوار شاهی نیم مبادا که در زیر دستی زیم چنین پاسخش داد بهرام باز که ای بی خرد ریمن دیوساز پدرت آن جهاندار دین دوست مرد که هرگز نزد برکسی باد سرد چنو مرد را ارج نشناختی بخواری زتخت اندرانداختی پس او جهاندار خواهی بدن خردمند و بیدار خواهی بدن تو ناپاکی و دشمن ایزدی نبینی زنیکی دهش جزبدی گر ای دون که هرمزد بیداد بود زمان و زمین زو بفریاد بود تو فرزند اویی نباشد سزا به ایران و توران شده پادشا تو را زندگانی نباید نه تخت یکی دخمه یی بس که دوری زبخت هم ان کین هرمز کنم خواستار دگرکاندر ایران منم شهریار کنون تازه کن برمن این داستان که از راستان گشت همداستان