شاهنامه — بخش 888 از 993

اگر مرده گر زنده بالای شاه بنزد تو آریم پیش سپاه ازیشان سواری که ناپاک بود دلاور بد و تند و ناباک بود همی راند پرخاشجوی و دژم کمندی ببازو و درون شست خم چو نزدیکتر گشت با خنگ عاج همی بود یازان بپرمایه تاج بینداخت آن تاب داده کمند سرتاج شاه اندرآمد ببند یکی تیغ گستهم زد برکمند سرشاه را زان نیامد گزند کمان را بزه کرد بندوی گرد بتیر از هوا روشنایی ببرد بدان ترک بدساز بهرام گفت که جز خاک تیره مبادت نهفت که گفتت که با شاه رزم آزمای ندیدی مرا پیش اوبربپای پس آمد بلشکر گه خویش باز روانش پر ازدرد وتن پرگداز چوخواهرش بشنید کامد ز راه برادرش پر درد زان رزمگاه بینداخت آن نامدار افسرش بیاورد فرمانبری چادرش بیامد بنزد برادر دمان دلش خسته ازدرد و تیره روان بدو گفت کای مهتر جنگجوی چگونه شدی پیش خسرو بگوی گر او ازجوانی شود تیزوتند مگردان تو درآشتی رای کند بخواهر چنین گفت بهرام گرد که او را زشاهان نباید شمرد نه جنگی سواری نه بخشنده ای نه داناسری گر درخشنده یی هنر بهتر از گوهر نامدار هنرمند باید تن شهریار چنین گفت داننده خواهر بدوی که ای پرهنر مهتر نامجوی تو را چند گویم سخن نشنوی به پیش آوری تندی وبدخوی نگر تاچه گوید سخن گوی بلخ که باشد سخن گفتن راست تلخ هرآنکس که آهوی تو باتوگفت همه راستیها گشاد ازنهفت مکن رای ویرانی شهر خویش ز گیتی چو برداشتی بهرخویش برین بریکی داستان زد کسی کجا بهره بودش ز دانش بسی که خر شد که خواهد زگاوان سروی بیکباره گم کرد گوش وبروی نکوهش مخواه از جهان سر به سر نبود از تبارت کسی تاجور اگر نیستی درمیان این جوان نبودی من از داغ تیره روان پدرزنده و تخت شاهی بجای نهاده تو اندر میان پیش پای ندانم سرانجام این چون بود همیشه دو چشمم پر از خون بود جز از درد و نفرین نجویی همی گل زهر خیره ببویی همی چو گویند چوبینه بدنام گشت همه نام بهرام دشنام گشت برین نیز هم خشم یزدان بود روانت به دوزخ به زندان بود نگر تا جز از هرمز شهریار که بد درجهان مر تو را خواستار هم آن تخت و آن کالهٔ ساوه شاه بدست آمد و برنهادی کلاه چو زو نامور گشتی اندر جهان بجویی کنون گاه شاهنشهان همه نیکوییها ز یزدان شناس مباش اندرین تاجور ناسپاس برزمی که کردی چنین کش مشو هنرمند بودی منی فش مشو به دل دیو را یار کردی همی به یزدان گنهگار گردی همی چو آشفته شد هرمز وبردمید به گفتار آذرگشسپ پلید تو را اندرین صبر بایست کرد نبد بنده را روزگارنبرد چو او را چنان سختی آمد بروی ز بردع بیامد پسر کینه جوی ببایست رفتن برشاه ند بکام وی آراستن گاه نو نکردی جوان جز برای تو کار ندیدی دلت جز به روزگار تن آسان بدی شاد وپیروزبخت چراکردی آهنگ این تاج وتخت تودانی که ازتخمهٔ اردشیر بجایند شاهان برنا و پیر ابا گنج وبا لشکر بی شمار به ایران که خواند تو را شهریار اگر شهریاری به گنج وسپاه توانست کردن به ایران نگاه نبودی جز از ساوه سالار چین که آورد لشکر به ایران زمین تو راپاک یزدان بروبرگماشت بد او ز ایران و توران بگاشت جهاندار تا این جهان آفرید زمین کرد و هم آسمان آفرید