شاهنامه — بخش 892 از 993

بپیچید یال و بر و روی را نگه کرد گستهم و بند وی را همی راندند آن دو تن نرم نرم خروشید خسرو به آوای گرم همانا سران تان ز پیش آمدست که بدخواه تان همچو خویش آمدست اگر نه چنین نرم راندن چراست که بهرام نزدیک پشت شماست بدو گفت بندوی کای شهریار دلت را ببهرام رنجه مدار کجا گرد ما را نبیند ز راه که دورست ز ایدر درفش سیاه چنین است یارانت را گفت و گوی که ما را بدین تاختن نیست روی چو چوبینه آید بایوان شاه هم آنگه به هرمز دهد تاج وگاه نشیند چو دستور بردست اوی بدریا رسد کارگر شست اوی بقیصر یکی نامه از شهریار نویسد که این بندهٔ نابکار گریزان برفتست زین مرز وبوم نباید که آرام گیرد بروم هم آنگه که او خویشتن کرد راست نژندی وکژی ازین بهر ماست چو آید بران مرز بندش کنید دل شادمان را گزندش کنید بدین بارگاهش فرستید باز ممانید تا گردد او سرفراز ببندید هم در زمان با سپاه فرستید گریان بدین جایگاه چنین داد پاسخ که از بخت بد سزد زین نشان هرچ بر ما رسد سخنها درازست و کاری درشت به یزدان کنون باز هشتیم پشت براند اسپ وگفت آنچ از خوب و زشت جهاندار برتارک ما نبشت بباشد نگردد باندیشه باز مبادا که آید بدشمن نیاز چو او برگذشت این دو بیدادگر ازو بازگشتند پر کینه سر زراه اندر ایوان شاه آمدند پراز رنج و دل پرگناه آمدند ز در چون رسیدند نزدیک تخت زهی از کمان باز کردند سخت فگندند ناگاه در گردنش بیاویختند آن گرامی تنش شد آن تاج و آن تخت شاهنشهان توگفتی که هرمز نبد درجهان چنین است آیین گردنده دهر گهی نوش بار آورد گاه زهر اگر مایه اینست سودش مجوی که درجستنش رنجت آید بروی چوشد گردش روز هرمز بپای تهی ماند زان تخت فرخنده جای هم آنگاه برخاست آواز کوس رخ خونیان گشت چون سندروس درفش سپهبد هم آنگه ز راه پدید آمد اندر میان سپاه جفا پیشه گستهم و بند وی تیز گرفتند زان کاخ راه گریز چنین تا بخسرو رسید این دومرد جهانجوی چون دیدشان روی زرد بدانست کایشان دو دل پر ز راز چرا از جهاندار گشتند باز برخساره شد چون گل شنبلید نکرد آن سخن بر دلیران پدید بدیشان چنین گفت کزشاه راه بگردید کامد بتنگی سپاه بیابان گزینید وراه دراز مدارید یکسر تن از رنج باز چوبهرام رفت اندر ایوان شاه گزین کرد زان لشکر کینه خواه زره دار و شمشیر زن سی هزار بدان تا شوند از پس شهریار چنین لشکری نامبردار و گرد ببهرام پور سیاوش سپرد وزان روی خسرو بیابان گرفت همی از بد دشمنان جان گرفت چنین تا بنزد رباطی رسید سر تیغ دیوار او ناپدید کجا خواندندیش یزدان سرای پرستشگهی بود و فرخنده جای نشستنگه سوکواران بدی بدو در سکوبا و مطران بدی چنین گفت خسرو به یزدان پرست که از خوردنی چیست کاید بدست سکوبا بدو گفت کای نامدار فطیرست با ترهٔ جویبار گرای دون که شاید بدین سان خورش مبادت جز از نوشه این پرورش ز اسب اندر آمد سبک شهریار همان آنک بودند با اوسوار جهانجوی با آن دو خسرو پرست گرفت از پی و از برسم بدست بخوردند با شتاب چیزی که بود پس آنگه به زمزم بگفتند زود چنین گفت پس با سکوبا که می نداری تو ای پیرفرخنده پی بدو گفت ما می زخرما کنیم به تموز وهنگام گرما کنیم