شاهنامه — بخش 901 از 993

بدو گفت راهب که پوزش مکن بپرس از من از بودنیها سخن بدین آمدن شاد و گستاخ باش جهان را یکی بارور شاخ باش که یزدان تو را بی نیازی دهد بلند اخترت سرفرازی دهد ز قیصر بیابی سلیح و سپاه یکی دختری از در تاج و گاه چو با بندگان کار زارت بود جهاندار بیدار یارت بود سرانجام بگریزد آن بد نژاد فراوان کند روز نیکیش یاد وزان رزم جایی فتد دور دست بسازد بران بوم جای نشست چو دوری گزیند ز فرمان تو بریزند خونش به پیمان تو بدو گفت خسرو جزین خود مباد که کردی تو ای پیرداننده یاد چوگویی بدین چند باشد درنگ که آید مرا پادشاهی بچنگ چنین داد پاسخ که ده با دو ماه برین برگذرد بازیابی کلاه اگر بر سر آید ده وپنج روز تو گردی شهنشاه گیتی فروز بپرسید خسرو کزین انجمن که کوشد به رنج و به آزار تن چنین داد پاسخ که بستام نام گوی برمنش باشد و شادکام دگر آنک خوانی و را خال خویش بدو تازه دانی مه و سال خویش بپرهیز زان مرد ناسودمند که باشدت زو درد و رنج و گزند بر آشفت خسرو به بستام گفت که با من سخن برگشا از نهفت تو را مادرت نام گستهم کرد تو گویی که بستامم اندر نبرد به راهب چنین گفت کینست خال به خون بود با مادر من همال بدو گفت راهب که آری همین ز گستهم بینی بسی رنج و کین بدو گفت خسرو که ای رای زن ازان پس چه گویی چه خواهد بدن بدو گفت راهب که مندیش زین کزان پس نبینی جز از آفرین نیاید بروی تو دیگر بدی مگر سخت کاری بود ایزدی بر آشوبد این سرکش آرام تو ازان پس نباشد به جز کام تو اگر چند بد گردد این بدگمان همانش بدست تو باشد زمان بدو گفت گستهم کای شهریار دلت را بدین هیچ رنجه مدار به پاکیزه یزدان که ماه آفرید جهان را بسان تو شاه آفرید به آذرگشسپ و به خورشید و ماه به جان و سر نامبردار شاه به گفتار ترسا نگر نگروی سخن گفتن ناسزا نشنوی مرا ایمنی ده ز گفتار اوی چوسوگند خوردم بهانه مجوی که هرگز نسازم بدی درنهان براندیش از کردگار جهان بدو گفت خسرو که از ترسگار نیاید سخن گفت نابکار ز تو نیز هرگز ندیدم بدی نیازی به کژی و نابخردی ولیکن ز کار سپهر بلند نباشد شگفت ار شوی پر گزند چو بایسته کاری بود ایزدی بیکسو شود دانش و بخردی به راهب چنین گفت پس شهریار که شاداب دل باش و به روزگار وزان دیر چون برق رخشان زمیغ بیامد سوی شارستان و ریغ پذیره شدندش بزرگان شهر کسی را که از مردمی بود بهر چوآمد بران شارستان شهریار سوار آمد از قیصر نامدار که چیزی کزین مرز باید بخواه مدار آرزو را ز شاهان نگاه که هرچند این پادشاهی مراست تو را با تن خویش داریم راست بران شارستان ایمن و شاد باش ز هر بد که اندیشی آزاد باش همه روم یکسر تو را کهترند اگر چند گردنکش و مهترند تو را تا نسازم سلیح و سپاه نجویم خور و خواب و آرام گاه چو بشنید خسرو بدان شاد گشت روانش از اندیشه آزاد گشت بفرمود گستهم و بالوی را همان اندیان جهانجوی را بخراد برزین وشاپور شیر چنین گفت پس شهریار دلیر که اسپان چو روشن شود زین کنید ببالای آن زین زرین کنید بپوشید زربفت چینی قبای همه یک دلانید و پاکیزه رای ازین شارستان سوی قیصر شوید بگویید و گفتار او بشنوید