شاهنامه — بخش 911 از 993

فراوان سپاهست بااوبهم سلیح بزرگی وگنج درم کنون تا تو رفتی برین راه بود نیازش ببرگشتن شاه بود جهاندار خسرو به موسیل گفت که رنج تو کی ماند اندرنهفت بکوشیم تا روز توبه شود همان نامت از مهتران مه شد بدو گفت موسیل کای شهریار بمن بریکی تازه کن روزگار که آیم ببوسم رکیب تو را ستایش کنم فر و زیب تو را بدو گفت خسرو که با رنج تو درفشان کنم زین سخن گنج تو برون کرد یک پای خویش از رکیب شد آن مرد بیدار دل ناشکیب ببوسید پای و رکیب ورا همی خیره گشت از نهیب ورا چو بیکار شد مرد خسروپرست جهانجوی فرمود تا بر نشست وزان دشت بی بر انگیخت اسپ همی تاخت تا پیش آذر گشسپ نوان اندر آمد به آتشکده دلش بود یکسر بدرد آژده بشد هیربد زند و استا بدست به پیش جهاندار یزدان پرست گشاد از میان شاه زرین کمر بر آتش بر آگند چندی گهر نیایش کنان پیش آذر بگشت بنالید وز هیربد برگذشت همی گفت کای داور داد وپاک سردشمنان اندر آور بخاک تودانی که برداد نالم همی همه راه نیکی سگالم همی تومپسند بیداد بیدادگر بگفت این و بر بست زرین کمر سوی دشت دوک اندر آورد روی همی شد خلیده دل و راه جوی چو آمد به لشکر گه خویش باز همان تیره گشت آن شب دیریاز فرستاد بیدار کارآگهان که تا باز جویند کارجهان چو آگاه شد لشکر نیمروز که آمد ز ره شاه گیتی فروز همه کوس بستند بر پشت پیل زمین شد به کردار دریای نیل ازان آگهی سر به سر نو شدند بیاری به نزدیک خسرو شدند چوآمد به بهرام زین آگهی که تازه شد آن فر شاهنشهی همانگه ز لشکر یکی نامجوی نگه کرد با دانش و آب روی کجا نام او بود دانا پناه که بهرام را او بدی نیک خواه دبیر سرافراز را پیش خواند سخنهای بایسته چندی براند بفرمود تا نامه های بزرگ نویسد بران مهتران سترگ بگستهم و گردوی و بندوی گرد که از مهتران نام گردی ببرد چو شاپور و چون اندیان سوار هرآنکس که بود از یلان نامدار سرنامه گفت از جهان آفرین همی خواهم اندر نهان آفرین چوبیدار گردید یکسر ز خواب نگیرید بر بد ازین سان شتاب که تا درجهان تخم ساسانیان پدید آمد اندر کنار و میان ازیشان نرفتست جزبرتری بگرد جهان گشتن و داوری نخست از سر بابکان اردشیر که اندر جهان تازه شد داروگیر زمانه ز شمشیر او تیره گشت سر نامداران همه خیره گشت نخستین سخن گویم از اردوان ازان نامداران روشن روان شنیدی که بر نامور سوفزای چه آمد ز پیروز ناپاک رای رها کردن ازبند پای قباد وزان مهتران دادن او را بباد قباد بد اندیش نیرو گرفت هنرها بشست از دل آهو گرفت چنان نامور نیک دل را بکشت برو شد دل نامداران درشت کسی کو نشاید به پیوند خویش هوا بر گزیند ز فرزند خویش به بیگانگان هم نشاید بنیز نجوید کسی عاج از چوب شیز بساسانیان تا ندارید امید مجویید یاقوت از سرخ بید چواین نامه آرند نزد شما که فرخنده باد او رمزد شما به نزدیک من جایتان روشنست برو آستی هم ز پیراهنست بیک جای مان بود آرام و خواب اگر تیره بد گر بلند آفتاب چو آیید یکسر به نزدیک من شود روشن این جان تاریک من نیندیشم از روم وز شاهشان بپای اندر آرم سر و گاهشان