شاهنامه — بخش 912 از 993

نهادند برنامه ها مهر اوی بیامد فرستاده راه جوی بکردار بازارگانان برفت بدرگاه خسرو خرامید تفت یکی کاروانی ز هرگونه چیز ابا نامه ها هدیه ها داشت نیز بدید آن بزرگی و چندان سپاه که گفتی مگر بر زمین نیست راه به دل گفت با این چنین شهریار نخواهد ز بهرام یل زینهار یکی مرد بی دشمنم پارسی همان بار دارم شتروار سی چراخویشتن کرد باید هلاک بلندی پدیدار گشت ازمغاک شوم نامه نزدیک خسروبرم به نزدیک او هدیهٔ نوبرم باندیشه آمد به نزدیک شاه ابا هدیه و نامه ونیک خواه درم برد و با نامه ها هدیه برد سخنهاش برشاه گیتی شمرد جهاندار چون نامه ها را بخواند مر او را بکرسی زرین نشاند بدو گفت کای مرد بسیاردان تو بهرام را نزد من خوار دان کنون ز آنچ کردی رسیدی بکام فزون تر مجو اندرین کار نام بفرمود تا نزد او شد دبیر مران پاسخ نامه را ناگزیر نوشت اندران نامه های دراز که این مهتر گرد گردن فراز همه نامه های تو برخواندیم فرستاده را پیش بنشاندیم به گفتار بیکار با خسرویم به دل با تو همچون بهار نویم چولشکر بیاری بدین مرز وبوم که اندیشد از گرز مردان روم همه پاک شمشیرها برکشیم به جنگ اندورن رومیان را کشیم چو خسرو ببیند سپاه تو را همان مردی و پایگاه تو را دلش زود بیکار ولرزان شود زپیشت چو روبه گریزان شود بدان نامه ها مهر بنهاد شاه ببرد ان پسندیدهٔ نیک خواه بدو گفت شاه ای خردمند مرد برش گنج یابی ازین کارکرد مرو را گهر داد و دینار داد گرانمایه یاقوت بسیار داد بدو گفت کاین نزد چوبینه بر شنیده سخنها برو بر شمر بیامد به نزدیک چوبینه مرد شنیده سخنها همه یادکرد چو مرد جهانجوی نامه بخواند هوارا بخواند وخرد را براند ازان نامه ها ساز رفتن گرفت بماندند ایرانیان درشگفت برفتند پیران به نزدیک اوی چودیدند کردار تاریک اوی همی گفت هرکس کز ایدر مرو زرفتن کهن گردد این روز نو اگر خسرو آید به ایران زمین نبینی مگر گرز و شمشیر کین برین تخت شاهی مخور زینهار همی خیره بفریبدت روزگار نیامد سخنها برو کارگر بفرمود تا رفت لشکر بدر همی تاخت تا آذر آبادگان سپاهی دلاور ز آزادگان سپاه اندر آمد بتنگ سپاه ببستند بر مور و بر پشه راه چنین گفت پس مهتر کینه خواه که من کرد خواهم به لشکر نگاه ببینم که رومی سواران کیند سپاهی کدامند و گردان کیند همه برنشستند گردان براسپ یلان سینه و مهتر ایزد گشسپ بدیدار آن لشکر کینه خواه گرانمایگان برگرفتند راه چولشکر بدیدند باز آمدند به نزدیک مهتر فراز آمدند که این بی کرانه یکی لشکرند ز اندیشه ما همی بگذرند وزان روی رومی سواران شاه برفتند پویان بدان بارگاه ببستند بر پیش خسرو میان که ما جنگ جوییم زایرانیان بدان کار همداستان گشت شاه کزو آرزو خواست رومی سپاه چوخورشید برزد سراز تیره کوه خروشی برآمد زهر دو گروه که گفتی زمین گشت گردان سپهر گر از تیغها تیره شد روی مهر بیاراسته میمن و میسره زمین کوه گشت آهنین یکسره از آواز اسپان و بانگ سپاه بیابان همی جست بر کوه راه چو بهرام جنگی بدان بنگرید یکی خنجر آبگون برکشید نیامد به دل ش اندرون ترس وبیم دل شیر دربیشه شد بد و نیم