شاهنامه — بخش 913 از 993

به ایرانیان گفت صف برکشید همه کشور دوک لشکر کشید همی گشت گرد سپه یک تنه که دارد نگه میسره ومیمنه یلان سینه را گفت برقلبگاه همی باش تا پیش روی سپاه که از لشکر امروز جنگی منم بگاه گریزش درنگی منم نگه کرد خسرو بدان رزمگاه جهان دید یکسر زلشکر سیاه رخ شید تابان چوکام هژبر همی تیغ بارید گفتی ز ابر نیاطوس و بندوی و گستهم وشاه ببالا گذشتند زان رزمگاه نشستند بر کوه دوک آن سران نهاده دو دیده بفرمانبران ازان کوه لشکر همی دید شاه چپ وراست و قلب و جناح سپاه چوبرخاست آواز کوس از دو روی برفتند مردان پر خاشجوی تو گفتی زمین کوه آهن شدست سپهر ا زبر خاک دشمن شدست چو خسرو بران گونه پیکار دید فلک تار دید و زمین قار دید به یزدان همی گفت برپهلوی که از برتو ران پاک وبرتر توی که برگردد امروز از رزم شاد که داند چنین جز تو ای پاک وراد کرابخت خواهد شدن کندرو سر نیزه که شود خار و خو دل و جان خسرو پراندیشه بود جهان پیش چشمش یکی بیشه بود که بگسست کوت ازمیان سپاه ز آهن بکردار کوهی سیاه بیامد دمان تامیان گروه چو نزدیک ترشد بران برز کوه به خسرو چنین گفت کای سرفراز نگه کن بدان بنده دیوساز که بااو برزم اندر آویختی چواو کامران شد تو بگریختی ببین از چپ لشکر ودست راست که تا از میان دلیران کجاست کنون تا بیاموزمش کارزار ببیند دل و رزم مردان کار چو بشنید خسرو زکوت این سخن دلش گشت پردرد و کین کهن کجا گفت کز بنده بگریختی سلیح سواران فروریختی ورا زان سخن هیچ پاسخ نداد دلش گشت پرخون و سر پر ز باد چنین گفت پس کوت را شهریار که روپیش آن مرد ابلق سوار چوبیند تو را پیشت آید به جنگ تومگریز تا لب نخایی زننگ چوبشنید کوت این سخن بازگشت چنان شد که با باد انباز گشت همی رفت جوشان ونیزه بدست به آوردگه رفت چون پیل مست چو نزدیک شد خواست بهرام را برافراخت زانگونه زونام را یلان سینه بهرام را بانگ کرد که بیدارباش ای سوار نبرد که آمد یکی دیو چون پیل مست کمندی بفتراک و نیزه بدست چو بهرام بشنید تیغ از نیام برآهخت چون باد و برگفت نام چوخسرو چنان دید برپای خاست ازان کوه سر سر برآورد راست نهاده بکوت و به بهرام چشم دو دیده پر از آب و دل پر ز خشم چو رومی به نیزه درآمد زجای جهانجوی بر جای بفشارد پای چو نیزه نیامد برو کارگر بر وی اندر آورد جنگی سپر یکی تیغ زد بر سر و گردنش که تاسینه ببرید تیره تنش چو آواز تیغش به خسرو رسید بخندید کان زخم بهرام دید نیاطوس جنگی بتابید چشم ازان خندهٔ خسرو آمد بخشم به خسرو چنین گفت کای نامدار نه نیکو بود خنده درکارزار تو رانیست از روم جز کیمیا دلت خیره بینم بکین نیا چو کوت هزاره به ایران و روم نبینند هرگز به آباد بوم بخندی کنون زانک اوکشته شد چنان دان که بخت تو برگشته شد بدو گفت خسرو من از کشتنش نخندم همی وز بریده تنش چنان دان که هرکس که دارد فسوس همو یابد از چرخ گردنده کوس مرا گفت کز بنده بگریختی نبودت هنر تا نیاویختی ازان بنده بگریختن نیست ننگ که زخمش بدین سان بود روز جنگ وزان روی بهرام آواز داد که ای نامداران فرخ نژاد یلان سینه و رام و ایزد گسسپ مرین کشته را بست باید بر اسپ