شاهنامه — بخش 919 از 993

برین گونه غربیل بر نان جو همی دار در پیش تا جو درو بران هم خورش یک شب آرام یافت همی کام دل جست و ناکام یافت چو خورشید برچرخ بگشاد راز سپهدار جنگی بزد طبل باز بیاورد چندانک بودش سپاه گرانمایگان برگرفتند راه بره بر یکی نیستان بود نو بسی اندرو مردم نی درو چو از دور دیدند بهرام را چنان لشکرگشن و خودکام را به بهرام گفتند انوشه بدی ز راه نیستان چرا آمدی که بی مر سپاهست پیش اندرون همه جنگ را دست شسته به خون چنین گفت بهرام کایدر سوار نباشد جز از لشکر شهریار فرود آمدند اندران نیستان همه جنگ را تنگ بسته میان شنیدم که چون ما ز پرده سرای بسی چیدن راه کردیم رای جهاندار بگزید نستود را جهان جوی بی تار و بی پود را ابا سه هزار از سواران مرد کجا پای دارند روز نبرد بدان تا بیاید پس ما دمان چو بینم مر او را سرآرم زمان همه اسپ را تنگها برکشید همه گرد این بیشه لشکر کشید سواران سبک برکشیدند تنگ گرفتند شمشیر هندی به چنگ همه نیستان آتش اندر زدند سپه را یکایک بهم بر زدند نیستان سراسر شد افروخته یکی کشته و دیگری سوخته چونستود را دید بهرام گرد عنان بارهٔ تیزتگ را سپرد ز زین برگرفتش به خم کمند بیاورد و کردش هم آنگه ببند همی خواست نستود زو زینهار همی گفت کای نامور شهریار چرا ریخت خواهی همی خون من ببخشای بر بخت و ارون من مکش مر مرا تا دوان پیش تو بیایم بوم زار درویش تو بدو گفت بهرام من چون تو مرد نخواهم که باشد به دشت نبرد نبرم سرت را که ننگ آیدم که چون تو سواری به جنگ آیدم چو یابی رهایی ز دستم بپوی ز من هرچ دیدی به خسرو بگوی چو بشنید نستود روی زمین ببوسید و بسیار کرد آفرین وزان بیشه بهرام شد تابری ابا او دلیران فرخنده پی ببود و برآسود و ز آنجا برفت به نزدیک خاقان خرامید تفت ازین سوی خسرو بران رزمگاه بیامد که بهرام بد با سپاه همه رزمگاهش به تاراج داد سپه را همه بدره و تاج داد یکی بارهٔ تیز رو برنشست میان را ز بهر پرستش ببست به پیش اندر آمد یکی خارستان پیاده ببود اندران کارستان به غلتید در پیش یزدان به خاک همی گفت کای داور داد و پاک پی دشمن از بوم برداشتی همه کار ز اندیشه بگذاشتی پرستنده و ناسزا بنده ام به فرمان و رایت سرافگنده ام وزان جایگه شد به پرده سرای بیامد به نزدیک او رهنمای بفرمود تا پیش او شد دبیر نوشتند زو نامه ای برحریر ز چیزی که رفت اندران رزمگاه به قیصر نوشت اندران نامه شاه نخست آفرین کرد بر دادگر کزو دید مردی و بخت و هنر دگر گفت کز کردگار جهان همه نیکوی دیدم اندر نهان به آذرگشسپ آمدم با سپاه دوان پیش بازآمدم کینه خواه بدان گونه تنگ اندر آمد به جنگ که بر من ببد کار پیکار تنگ چو یزدان پاکش نبد دستگیر بمرد آن دم آتش و دار و گیر چوبیچاره تر گشت و لشکر نماند گریزان به شبگیر ز آنجا براند همه لشکرش را بهم بر زدیم به لشکر گهش آتش اندرزدیم به فرمان یزدان پیروزگر ببندم برو نیز راه گذر نهادند برنامه بر مهرشاه فرستادگان بر گرفتند راه فرستاده با نامه شهریار بشد تا بر قیصر نامدار چو آن نامه برخواند قیصر ز تخت فرود آمد آن مرد بیداربخت