شاهنامه — بخش 922 از 993

بفرمود تا پیش او شد دبیر همان راهبر موبد تیزویر نوشتند منشور ایرانیان برسم بزرگان و فرخ مهان بدان کار بندوی بد کدخدای جهاندیده و راد و فرخنده رای خراسان سراسر به گستهم داد بفرمود تا نو کند رسم وداد بهرکار دستور بد بر ز مهر دبیری جهاندیده و خوب چهر چو بر کام او گشت گردنده چرخ ببخشید داراب گرد و صطرخ به منشور برمهر زرین نهاد یکی درکف رام برزین نهاد بفرمود تا نزد شاپور برد پرستنده و خلعت او را سپرد دگر مهر خسرو سوی اندیان بفرمود بردن برسم کیان دگر کشوری را بگردوی داد بران نامه بر مهر زرین نهاد ببالوی داد آن زمان شهر چاچ فرستاد منشور با تخت عاج کلید در گنجها بر شمرد سراسر بپور تخواره سپرد بفرمود تا هر که مهتر بدند به فرمان خراد برزین شدند به گیتی رونده بود کام او به منشورها بر بود نام او ز لشکر هر آنکس که هنگام کار بماندند با نامور شهریار همی خلعت خسروی دادشان به شاهی به مرزی فرستادشان همی گشت گویا منادیگری خوش آواز و بیدار دل مهتری که ای زیردستان شاه جهان مخوانید جز آفرین در نهان مجویید کین و مریزید خون مباشید بر کار بد رهنمون گر از زیردستان بنالد کسی گر از لشکری رنج یابد بسی نیابد ستمگاره جز دار جای همان رنج و آتش بدیگر سرای همه پادشاهند برگنج خویش کسی راکه گرد آمد از رنج خویش خورید و دهید آنک دارید چیز همان کز شماهست درویش نیز چو باید خورش بامداد پگاه سه من می بیابد ز گنجور شاه به پیمان که خواند بران آفرین که کوشد که آباد دارد زمین گر ایدون که زین سان بود پادشا به از دانشومند ناپارسا مرا سال بگذشت برشست و پنج نه نیکو بود گر بیازم به گنج مگر بهره بر گیرم از پند خویش بر اندیشم از مرگ فرزند خویش مرا بود نوبت برفت آن جوان ز دردش منم چون تن بی روان شتابم همی تا مگر یابمش چویابم به بیغاره بشتابمش که نوبت مرا به بی کام من چرا رفتی و بردی آرام من ز بدها تو بودی مرا دستگیر چرا چاره جستی ز همراه پیر مگر همرهان جوان یافتی که از پیش من تیز بشتافتی جوان را چو شد سال برسی و هفت نه بر آرزو یافت گیتی برفت همی بود همواره با من درشت برآشفت و یکباره بنمود پشت برفت و غم و رنجش ایدر بماند دل و دیدهٔ من به خون درنشاند کنون او سوی روشنایی رسید پدر را همی جای خواهد گزید برآمد چنین روزگار دراز کزان همرهان کس نگشتند باز همانا مرا چشم دارد همی ز دیر آمدن خشم دارد همی ورا سال سی بد مرا شصت و هفت نپرسید زین پیر و تنها برفت وی اندر شتاب و من اندر درنگ ز کردارها تا چه آید به چنگ روان تو دارنده روشن کناد خرد پیش جان تو جوشن کناد همی خواهم از کردگار جهان ز روزی ده آشکار و نهان که یکسر ببخشد گناه مرا درخشان کند تیره گاه مرا کنون داستانهای دیرینه گوی سخنهای بهرام چوبینه گوی که چون او سوی شهر ترکان رسید به نزد دلیر و بزرگان رسید ز گردان بیدار دل ده هزار پذیره شدندش گزیده سوار پسر با برادرش پیش اندرون ابا هر یکی موبدی رهنمون چو آمد بر تخت خاقان فراز برو آفرین کرد و بردش نماز چو خاقان ورا دید برپای جست ببوسید و بسترد رویش بدست