شاهنامه — بخش 93 از 993

چو رسم بدش بازداند کسی نخواهد که ماند به گیتی بسی چو کاووس بگرفت گاه پدر مرا او را جهان بنده شد سر به سر همان تخت و هم طوق و هم گوشوار همان تاج زرین زبرجد نگار همان تازی اسپان آگنده یال به گیتی ندانست کس را همال چنان بد که در گلشن زرنگار همی خورد روزی می خوشگوار یکی تخت زرین بلورینش پای نشسته بروبر جهان کدخدای ابا پهلوانان ایران به هم همی رای زد شاه بر بیش و کم چو رامشگری دیو زی پرده دار بیامد که خواهد بر شاه بار چنین گفت کز شهر مازندران یکی خوشنوازم ز رامشگران اگر در خورم بندگی شاه را گشاید بر تخت او راه را برفت از بر پرده سالار بار خرامان بیامد بر شهریار بگفتا که رامشگری بر درست ابا بربط و نغز رامشگرست بفرمود تا پیش او خواندند بر رود سازانش بنشاندند به بربط چو بایست بر ساخت رود برآورد مازندرانی سرود که مازندران شهر ما یاد باد همیشه بر و بومش آباد باد که در بوستانش همیشه گلست به کوه اندرون لاله و سنبلست هوا خوشگوار و زمین پرنگار نه گرم و نه سرد و همیشه بهار نوازنده بلبل به باغ اندرون گرازنده آهو به راغ اندرون همیشه بیاساید از خفت و خوی همه ساله هرجای رنگست و بوی گلابست گویی به جویش روان همی شاد گردد ز بویش روان دی و بهمن و آذر و فرودین همیشه پر از لاله بینی زمین همه ساله خندان لب جویبار به هر جای باز شکاری به کار سراسر همه کشور آراسته ز دیبا و دینار وز خواسته بتان پرستنده با تاج زر همه نامداران به زرین کمر چو کاووس بشنید از او این سخن یکی تازه اندیشه افگند بن دل رزمجویش ببست اندران که لشکر کشد سوی مازندران چنین گفت با سرفرازان رزم که ما سر نهادیم یکسر به بزم اگر کاهلی پیشه گیرد دلیر نگردد ز آسایش و کام سیر من از جم و ضحاک و از کیقباد فزونم به بخت و به فر و به داد فزون بایدم زان ایشان هنر جهانجوی باید سر تاجور سخن چون به گوش بزرگان رسید ازیشان کس این رای فرخ ندید همه زرد گشتند و پرچین بروی کسی جنگ دیوان نکرد آرزوی کسی راست پاسخ نیارست کرد نهانی روان شان پر از باد سرد چو طوس و چو گودرز کشواد و گیو چو خراد و گرگین و رهام نیو به آواز گفتند ما کهتریم زمین جز به فرمان تو نسپریم ازان پس یکی انجمن ساختند ز گفتار او دل بپرداختند نشستند و گفتند با یکدگر که از بخت ما را چه آمد به سر اگر شهریار این سخنها که گفت به می خوردن اندر نخواهد نهفت ز ما و ز ایران برآمد هلاگ نماند برین بوم و بر آب و خاک که جمشید با فر و انگشتری به فرمان او دیو و مرغ و پری ز مازندران یاد هرگز نکرد نجست از دلیران دیوان نبرد فریدون پردانش و پرفسون همین را روانش نبد رهنمون اگر شایدی بردن این بد بسر به مردی و گنج و به نام و هنر منوچهر کردی بدین پیشدست نکردی برین بر دل خویش پست یکی چاره باید کنون اندرین که این بد بگردد ز ایران زمین چنین گفت پس طوس با مهتران که ای رزم دیده دلاور سران مراین بند را چاره اکنون یکیست بسازیم و این کار دشوار نیست هیونی تکاور بر زال سام بباید فرستاد و دادن پیام که گر سر به گل داری اکنون مشوی یکی تیز کن مغز و بنمای روی مگر کاو گشاید لب پندمند سخن بر دل شهریار بلند