شاهنامه — بخش 932 از 993

بد آمد بدین خاندان بزرگ همه میش گشتیم و دشمن چو گرک چو آن خسته بشنید گفتار او بدید آن دل و رای هشیار او به ناخن رخان خسته و کنده موی پر از خون دل و دیده پر آب روی به زاری و سستی زبان برگشاد چنین گفت کای خواهر پاک وراد ز پند تو کمی نبد هیچ چیز ولیکن مرا خود پر آمد قفیز همی پند بر من نبد کارگر ز هر گونه چون دیو بد راه بر نبد خسروی برتر از جمشید کزو بود گیتی به بیم وامید کجا شد به گفتار دیوان ز شاه جهان کرد بر خویشتن بر سیاه همان نیز بیدار کاوس کی جهاندار نیک اختر و نیک پی تبه شد به گفتار دیو پلید شنیدی بدیها که او را رسید همان به آسمان شد که گردان سپهر ببیند پراگندن ماه و مهر مرا نیز هم دیو بی راه کرد ز خوبی همان دست کوتاه کرد پشیمانم از هرچ کردم ز بد کنون گر ببخشد ز یزدان سزد نوشته برین گونه بد بر سرم غم کرده های کهن چون خورم ز تارک کنون آب برتر گذشت غم و شادمانی همه باد گشت نوشته چنین بود وبود آنچ بود نوشته نکاهد نه هرگز فزود همان پند تویادگارمنست سخنهای توگوشوارمنست سرآمد کنون کار بیداد و داد سخنهات برمن مکن نیزیاد شماروی راسوی یزدان کنید همه پشت بربخت خندان کنید زبدها جهاندارتان یاربس مگویید زاندوه وشادی بکس نبودم بگیتی جزین نیز بهر سرآمد کنون رفتنی ام ز دهر یلان سینه راگفت یکسر سپاه سپردم تو رابخت بیدارخواه نگه کن بدین خواهرپاک تن زگیتی بس اومرتو رارای زن مباشید یک تن زدیگر جدا جدایی مبادا میان شما برین بوم دشمن ممانید دیر که رفتیم وگشتیم ازگاه سیر همه یکسره پیش خسرو شوید بگویید و گفتار او بشنوید گر آموزش آید شما راز شاه جز او رامخوانید خورشید و ماه مرا دخمه در شهرایران کنید بری کاخ بهرام ویران کنید بسی رنج دیدم ز خاقان چین ندیدم که یک روز کرد آفرین نه این بود زان رنج پاداش من که دیوی فرستد بپرخاش من ولیکن همانا که او این سخن اگر بشنود سر نداند ز بن نبود این جز از کار ایرانیان همی دیو بد رهنمون درمیان بفرمود پس تا بیامد دبیر نویسد یکی نامه ای بر حریر بگوید بخاقان که بهرام رفت به زاری و خواری و بی کام رفت تو این ماندگان راز من یاددار ز رنج و بد دشمن آزاد دار که من با تو هرگز نکردم بدی همی راستی جستم و بخردی بسی پندها خواند بر خواهرش ببر در گرفت آن گرامی سرش دهن بر بنا گوش خواهر نهاد دو چشمش پر از خون شد و جان بداد برو هر کسی زار بگریستند به درد دل اندر همی زیستند همی خون خروشید خواهر ز درد سخنهای او یک به یک یاد کرد ز تیمار او شد دلش به دونیم یکی تنگ تابوت کردش ز سیم به دیبا بیاراست جنگی تنش قصب کرد در زیر پیراهنش همی ریخت کافور گرد اندرش بدین گونه برتا نهان شد سرش چنین است کار سرای سپنج چودانی که ایدر نمانی مرنج چو بشنید خاقان که بهرام را چه آمد بروی از پی نام را چوآن نامه نزدیک خاقان رسید شد از درد گریان هران کان شنید از آن آگهی شد دلش پر ز درد دو دیده پر از خون و رخ لاژورد ازان کار او در شگفتی بماند جهاندیدگان را همه پیش خواند بگفت آنک بهرام یل را رسید بشد زار و گریان هران کوشنید همه چین برو زار و گریان شدند ابی آتش تیز بریان شدند