شاهنامه — بخش 933 از 993

یکایک همه کار او را بساخت نگه کرد کاین بدبریشان که تاخت قلون را به توران دو فرزند بود ز هر گونه ای خویش و پیوند بود چو دانسته شد آتشی بر فروخت سرای و همه بر زن او بسوخت دو فرزند او را بر آتش نهاد همه چیز او را به تاراج داد ازان پس چو نوبت به خاتون رسید ز پرده به گیسوش بیرون کشید به ایوان کشید آن همه گنج اوی نکرد ایچ یاد از در رنج اوی فرستاد هرسو هیونان مست نیامدش خراد بر زین بدست همه هرچ در چین و را بنده بود به پوشیدشان جامه های کبود بیک چند با سوک بهرام بود که خاقان ازان کار بدنام بود چوخراد بر زین به خسرو رسید بگفت آن کجا کرد و دید و شنید دل شاه پرویز ازان شاد شد کزان بد گهر دشمن آزاد شد به درویش بخشید چندی درم ز پوشیدنیها و از بیش وکم بهر پادشاهی و خودکامه ای نوشتند بر پهلوی نامه ای که دارای دارنده یزدان چه کرد ز دشمن چگونه برآورد گرد به قیصر یکی نامه بنوشت شاه چناچون بود درخور پیشگاه به یک هفته مجلس بیاراستند بهر بر زنی رود و می خواستند به آتشکده هم فرستاد چیز بران موبدان خلعت افگند نیز بخراد برزین چنین گفت شاه که زیبد تو راگر دهم تاج و گاه دهانش پر از گوهر شاهوار بیاگند و دینار چون صد هزار همی ریخت گنجور در پای اوی برین گونه تا تنگ شد جای اوی بدو گفت هرکس که پیچد ز راه شود روز روشن برو بر سیاه چو بهرام باشد به دشت نبرد کزو ترک پیرش برآورد گرد همه موبدان خواندند آفرین که بی تو مبیناد کهتر زمین چو بهرام باد آنک با مهر تو نخواهد که رخشان بود چهر تو ازآن پس چو خاقان به پردخت دل ز خون شد همه کشور چین چوگل چنین گفت یک روز کز مرد سست نیاید مرگ کار نا تندرست بدان نامداری که بهرام بود مر ازو همه رامش و کام بود کنون من ز کسهای آن نامدار چرا بازماندم چنین سست و خوار نکوهش کند هرک این بشنود ازین پس به سوگند من نگرود نخوردم غم خرد فرزند اوی نه اندیشهٔ خویش و پیوند اوی چو با ما به فرزند پیوسته شد به مهر و خرد جان او شسته شد بفرمود تا شد برادرش پیش سخن گفت با او زا ندازه بیش که کسهای بهرام یل را ببین فراوان برایشان بخواند آفرین بگو آنک من خود جگر خسته ام بدین سوک تا زنده ام بسته ام به خون روی کشور بشستم ز کین همه شهر نفرین بدو آفرین بدین درد هر چند کین آورم وگر آسمان بر زمین آورم ز فرمان یزدان کسی نگذرد چنین داند آنکس که دارد خرد که او را زمانه بران گونه بود همه تنبل دیو وارونه بود بران زینهارم که گفتم سخن بران عهد و پیمان نهادیم بن سوی گردیه نامه ای بد جدا که ای پاکدامن زن پارسا همه راستی و همه مردمی سرشتت فزونی و دور از کمی ز کار تو اندیشه کردم دراز نشسته خرد با دل من براز به از تو ندیدم کسی کدخدای بیار ای ایوان ما را برای بدارم تو را همچوجان و تنم بکوشم که پیمان تو نشکنم وزان پس بدین شهر فرمان تو راست گروگان کنم دل بدانچت هواست کنون هرکه داری همه گرد کن به پیش خردمند گوی این سخن ازین پس ببین تاچه آیدت رای به روشن روانت خرد رهنمای خرد را بران مردمان شاه کن مرا زآن سگالیده آگاه کن همی رفت برسان قمری ز سرو بیامد برادرش تازان به مرو جهانجوی با نامور رام شد به نزدیک کسهای بهرام شد