شاهنامه — بخش 934 از 993

بگفت آنچ خاقان بدو گفته بود که از کین آن کشته آشفته بود ازان پس چنین گفت کای بخردان پسندیده و کار دیده ردان شما را بدین مزد بسیار باد ورا داور دادگر یار باد یکی ناگهان مرگ بود آن نه خرد که کس در جهان ز آن گمانی نبرد پس آن نامه پنهان به خواهرش داد سخنهای خاقان همه کرد یاد ز پیوند وز پند و نیکوسخن چه از نو چه از روزگار کهن ز پاکی و از پارسایی زن که هم غمگسارست و هم رای زن جوان گفت و آن پاکدامن شنید ز گفتار او خامشی برگزید وزان پس چو برخواند آن نامه را سخنهای خاقان خود کامه را خرد را چو با دانش انباز کرد به دل پاسخ نامه را ساز کرد بدو گفت کاین نامه برخواندم خرد رابر خویش بنشاندم چنان کرد خاقان که شاهان کنند جهاندیده و پیشگاهان کنند بد و باد روشن جهان بین من که چونین بجوید همی کین من دل او ز تیمار خسته مباد امید جهان زو گسسته مباد مباد ایچ گیتی ز خاقان تهی بدو شاد بادا کلاه مهی کنون چون نشستیم با یکدگر بخوانیم نامه همه سر به سر بدان کو بزرگست و دارد خرد یکایک بدین آرزو بنگرد کنون دوده را سر به سر شیونست نه هنگامهٔ این سخن گفتنست چو سوک چنان مهتر آید به سر ز فرمان خاقان نباشد گذر مرا خود به ایران شدن روی نیست زن پاک رابه تو راز شوی نیست اگر من بدین زودی آیم به راه چه گوید مرا آن خردمند شاه خردمند بی شرم خواند مرا چو خاقان بی آزرم داند مرا بدین سوک چون بگذرد چار ماه سواری فرستم به نزدیک شاه همه بشنوم هرچ باید شنید بگویندگان تا چه آید پدید بگویم یکایک به نامه درون چو آید به نزدیک او رهنمون تو اکنون از ایدر به شادی خرام به خاقان بگو آنچ دادم پیام فراوان فرستاده را هدیه داد جهاندیده از مرو برگشت شاد وزان پس جوان و خردمند زن به آرام بنشست با رای زن چنین گفت کامد یکی نو سخن که جاوید بر دل نگردد کهن جهاندار خاقان بیاراستست سخنها ز هر گونه پیراستست ازو نیست آهو بزرگست شاه دلیر و خداوند توران سپاه ولیکن چو با ترک ایرانیان بکوشد که خویشی بود در میان ز پیوند وز بند آن روزگار غم و رنج بیند به فرجام کار نگر تا سیاوش از افراسیاب چه برخورد جز تابش آفتاب سر خویش داد از نخستین بباد جوانی که چون او ز مادر نزاد همان نیز پور سیاوش چه کرد ز توران و ایران برآورد گرد بسازید تا ما ز ترکان و نهان به ایران بریم این سخن ناگهان به گردوی من نامه یی کرده ام هم از پیش تیمار این خورده ام که بر شاه پیدا کند کار ما بگوید ز رنج و ز تیمار ما به نیروی یزدان چنو بشنود بدین چرب گفتار من بگرود بو گفت هرکس که بانو توی به ایران و چین پشت و بازو توی نجنباندت کوه آهن ز جای یلان را به مردی توی رهنمای زمرد خردمند بیدارتر ز دستور داننده هشیارتر همه کهترانیم و فرمان تو راست برین آرزو رای و پیمان تو راست چو بشنید زیشان عرض رابخواند درم داد و او را به دیوان نشاند بیامد سپه سر به سر بنگرید هزار و صد و شست یل برگزید کزان هر سواری بهنگام کار نبر گاشتندی سر از ده سوار درم داد و آمد سوی خانه باز چنین گفت با لشکر رزمساز که هرکس که دید او دوال رکیب نپیچد دل اندر فراز ونشیب نترسد ز انبوه مردم کشان گر از ابر باشد برو سرفشان